หยางมู่ฉิงยังมีเศษอาหารเหลือติดอยู่บนตัว เธอไม่เคยอับอายขายหน้าแบบนี้มาก่อน เห็นกู้จิ่งซิวยังยืนเก้ออยู่ก็ยิ่งโกรธ "คุณจะทำอะไร กู้จิ่งซิว ถ้าคุณจะอยู่กับไอ้พูดติดอ่างนั่น ก็เลิกมายุ่งกับฉัน!"
คุณหนูใหญ่อารมณ์เสีย สะบัดส้นสูงเดินจากไปทันที ในใจช่างเกลียดชังแม่ลูกตระกูลซูจินเล่อเหลือเกิน ครั้งแล้วครั้งเล่า ไอ้เด็กพูดติดอ่างนี่ทำให้เธอต้องขายหน้า!
กู้จิ่งซิวได้สติ มองซูจินเล่อที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้คน รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเกินการควบคุม เดิมทีเขาคิดจะแต่งกับซูจินเล่อหลังจากหยางมู่ฉิงไปต่างประเทศ แต่ตอนนี้แทบทนไม่ไหวแล้ว
ซูจินเล่อไม่อยากแต่งกับเขาจริง ๆ หรือ?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา กู้จิ่งซิวก็ปฏิเสธทันที เป็นไปไม่ได้ ต่อให้ซูจินเล่อตัดเย็บเสื้อผ้าหาเงินได้ เธอและพี่ชายต่างก็เป็นผู้พิการ ครอบครัวแบบนี้ จะหาใครที่ดีกว่าเขาได้ยังไง?
คิดได้ดังนั้นก็ค่อยสบายใจขึ้นเล็กน้อย ก้มมองคราบสกปรกบนตัว แล้วหันหลังเดินตามหยางมู่ฉิงไป
ทางด้านนี้ หยางมู่ฉิงขายหน้าครั้งแรก ตัวก็เหม็นมาก อยากจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพิ่งวิ่งถึงปากซอยก็เห็นชายร่างสูงโปร่งสง่างามคนหนึ่ง ใจเธอเบิกบาน "พี่ฉือซวี้!"
เธอรู้จักซ่งฉือซวี้โดยบังเอิญตอนไปออกงานสังคมกับพ่อ เขาเงียบขรึม หล่อเหลา แตกต่างจากพวกผู้ชายที่เอาอกเอาใจเธอโดยสิ้นเชิง ช่างสมบูรณ์แบบตรงกับภาพฮีโร่ในใจเธอทุกประการ