เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่า วันนี้คุณสหายเฉียวเฟิ่งเสียที่ได้ใส่กระโปรงสวยเข้ารูปเป็นครั้งแรก กลับช่วยโฆษณาให้เธออยู่ข้างนอกทั้งวัน...
หลินหยุนเองก็เอ๋อไปเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าพวงกุญแจน่าจะขายดีที่สุดหรอกหรือ ทำไมวันนี้ถึงมีแต่คนมาซื้อเสื้อผ้าล่ะ
เหมินเนียงมีประสบการณ์สูง จึงรีบดึงพวกผู้หญิงที่ใกล้จะเถียงกันไว้ "ค่อย ๆ กันนะจ๊ะ วางใจได้ จะทำให้พวกเจ้าทุกคนแน่นอน!"
ในเมื่อเป็นการออกแบบเสื้อผ้า ซูจินเล่อก็จะรับเงินมัดจำไปหน้าด้าน ๆ ไม่ได้ เธอหยิบสมุดของตัวเองออกมา "พวกคุณลองดูว่าชอบสไตล์ไหน ถ้าจะสั่งตัดเสื้อผ้า ทางที่ดีให้เจ้าตัวมาเอง ฉันจะได้วัดขนาดให้"
ผู้หญิงที่เป็นหัวแถวมองแผงเล็ก ๆ ของเธอ "จะวัดที่ไหนกัน ในตลาดนัดไม่ได้ใช่ไหม"
ซูจินเล่อลำบากใจ "ถ้าอย่างนั้น..."
หลินหยุนตบมือ "ไปที่บ้าน ไปวัดที่บ้านฉัน เราอยู่ในเขตบ้านพักโรงงานอาหารกระป๋อง พอพวกคุณไปถึงถามทางก็รู้แล้ว แถวนั้นมีแค่บ้านเราครอบครัวเดียวที่แซ่ซู!"
"โอ้ว ยังเป็นพนักงานประจำอีกนะ! มีหน่วยงานแล้วจะไม่วางใจได้ยังไง" ผู้หญิงได้ยินว่าเป็นเขตบ้านพักโรงงานอาหารกระป๋องก็เหมือนเจอกลุ่มก้อนขึ้นมาทันที "ตกลง พรุ่งนี้ตอนเที่ยงพวกเราจะไปที่บ้านเธอเพื่อวัดขนาด ตอนนี้ต้องจ่ายเงินมัดจำไหม"
ซูจินเล่อยังอยู่ในห้วงฝัน หลินหยุนดึงเธอทีหนึ่งถึงจะรีบส่ายหน้า "ไม่ ไม่ต้อง รอให้กำหนดแบบเสร็จแล้วคุณพอใจก่อนค่อยว่ากัน"
เพียงแต่อยู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาให้เธอตัดชุดมากมาย พรุ่งนี้เธอคงไม่มีเวลาไปตั้งแผงขายพวงกุญแจแล้ว