คนในแผนกจัดซื้อของสหกรณ์สรรพสินค้าก็ต้องออกเดินทางไปต่างเมืองอยู่เหมือนกัน แต่ก่อนเรื่องแบบนี้ไม่เคยตกมาถึงเจียงหงจวิน ตั้งแต่พวงกุญแจกับกระเป๋าผ้าใบของซูจินเล่อขายดีในสหกรณ์ เจียงหงจวินในฐานะคนดูแลธุรกิจนี้ก็เลยได้รับความสนใจขึ้นมา
ครั้งนี้หัวหน้าจึงตั้งใจส่งเขาไป
หลินหยุนประทับใจเจียงหงจวินมาตลอด เธอยิ้มพลางพูดว่า “งั้นเธอก็มาได้จังหวะพอดีเลย อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ!”
เจียงหงจวินรีบปฏิเสธ “ไม่ดีกว่าครับ ผมเอาผ้ามาจากจูเฉิงมาฝากจินเล่อ วางของแล้วผมก็จะกลับ”
อุตส่าห์มีของติดไม้ติดมือมา ก็ยิ่งต้องเลี้ยงข้าวสิ อีกอย่างเวลาปกติไปเคลียร์บัญชีและส่งของที่สหกรณ์ก็มีเจียงหงจวินคอยช่วยดูแลมาตลอด
หลินหยุนตะโกนเข้าไปในบ้าน “เล่อเล่อ หงจวินเอาผ้ามาให้เธอน่ะ!”
ซูจินเล่อออกมาจากห้อง เห็นเจียงหงจวินก็ยิ้มให้ สายตาตกลงไปที่ผ้าที่เขากำลังโอบไว้ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ “พี่หงจวิน นี่ผ้าลูกไม้ใช่ไหมคะ พี่ไปได้มาจากไหน”
ผ้าลูกไม้เพราะปัญหาเรื่องการผลิต ในยุคนี้นับว่าเป็นของหายาก โรงงานทอผ้าทั่วไปก็ไม่ทำพวกนี้
เจียงหงจวินยัดผ้าใส่มือเธอ “ตอนไปทำงานที่จูเฉิงก็ไปเจอในตลาดน่ะ ไม่ได้เอามามาก คิดว่าเธอชอบตัดเสื้อผ้า น่าจะใช้ได้บ้าง”
“ต้องใช้ได้แน่นอนค่ะ! พี่หงจวิน ขอบคุณนะคะ พี่เป็นคนดีจริง ๆ เลย!” ซูจินเล่อดีใจจนคิ้วโก่งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แค่แวบเดียวในหัวเธอก็ผุดดีไซน์เสื้อผ้าที่ประดับด้วยลูกไม้ขึ้นมาได้ตั้งหลายแบบ