หยางมู่ฉิงหัวเราะเย็นชา ซูจินเล่อไม่ใช่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีมากหรอกเหรอ ไม่ใช่ไม่ยอมขายเสื้อผ้าให้เธอหรอกเหรอ ตอนนี้เธอยอมจ่ายเงินเป็นสองเท่าซื้อมา ดูสิว่าหน้าจะเจ็บไหม!
กู้จิ่งซิวขมวดคิ้ว: "ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย"
"ทำไมล่ะ สงสารแล้วสิ" หยางมู่ฉิงชำเลืองมองเขา "คนอื่นเขาไม่ยอมแต่งงานกับนาย นายยังจะรนไปสงสารเขาอีก"
กู้จิ่งซิวสีหน้าเย็นชาลงเล็กน้อย: "เธอจะต้องเสียใจ"
หยางมู่ฉิงตั้งใจจะเยาะเย้ยเขาสักสองประโยค แต่นึกถึงคำที่พ่อของตัวเองพูดขึ้นมาได้ เขาบอกว่ากู้จิ่งซิวได้รับการประเมินคุณวุฒิศาสตราจารย์ อนาคตข้างหน้าไร้ขีดจำกัด ให้เธอสานสัมพันธ์กับเขาให้ดี เพราะงั้นวันนี้เธอถึงได้เอาอาหารกระป๋องไปให้หลี่เหลียนซินเป็นครั้งแรก
ในใจเธอไม่ได้รู้สึกว่าอาจารย์กระจ๊อก ๆ สักคนจะดีอะไร มันจะเทียบกับตำแหน่งผู้บังคับกองพันของพี่ฉือซวี้ได้ยังไง
แต่ถึงนิสัยจะเอาแต่ใจ เธอก็ไม่กล้าขัดพ่อ เพราะงั้นถึงได้เอ่ยปากอย่างไม่เต็มใจ: "ก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้นางเข้าใกล้พี่ฉือซวี้หรอก!"
รอให้ทั้งสองคนเดินจากไป หญิงสาวที่ขายกระโปรงไม่สำเร็จรู้สึกอิจฉาแทบตาย: "ที่นางพูดนี่จริงหรือเปล่า จะเอาเงินห้าสิบหยวนซื้อกระโปรงของเธอจริง ๆ น่ะเหรอ แต่นางดูมีเงินจริง ๆ เลยนะ ใส่รองเท้าส้นสูงด้วย แถมดัดผมอีก ดูทันสมัยจัง!"
สาวคนนั้นยิ้มจนตาหยีเป็นเส้น: "มีเงินถึงดีสิ คนโง่แบบนี้ยิ่งเยอะยิ่งดี"
หญิงสาวข้าง ๆ: "……"