ระหว่างกินข้าว ซ่งฉือซวี้กับเจียงหงจวินนั่งเรียงกัน แถมทั้งคู่ยังใส่เสื้อเชิ้ตสีดำอีกต่างหาก...
เจียงหงจวินเคยเจอซ่งฉือซวี้ครั้งหนึ่ง เขาทักทายอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรว่า "พี่ชายของจินเล่อ สวัสดีครับ"
ซูอี้อันมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ "ผมสิพี่ชายของซูจินเล่อ ซูอี้อัน"
เจียงหงจวินงุนงง จินเล่อมีพี่ชายสองคนหรือ?
ซูจินเล่ออธิบายยิ้ม ๆ "คุณพี่ซ่งเป็นเพื่อนรบของพี่ชายฉันค่ะ"
เจียงหงจวินถึงได้เข้าใจ "ที่แท้ก็คุณพี่ซ่งนี่เอง"
ซ่งฉือซวี้ทำสีหน้าเย็นชา พยักหน้าให้เล็กน้อย กวาดตามองซูจินเล่อ "คราวก่อนเธอขอรูปฉันไป ไปอัดออกมาหรือยัง"
ซูจินเล่ออึ้งไปชั่วขณะ "อัดออกมาแล้วค่ะ แปะไว้ในสมุดแล้ว"
ซ่งฉือซวี้ส่งเสียงอืม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วไม่พูดอะไรต่อ
ซูอี้อันหรี่ตาลงนิดหนึ่ง "เล่อเล่อ เธอจะเอารูปของฉือซวี้ไปทำอะไร"
ซูจินเล่อกินข้าวไปพลางตอบส่ง ๆ ไปพลาง "อ่อ เสื้อเชิ้ตของคุณพี่ซ่งก็ฝีมือฉันนี่คะ ก็เลยคิดว่าถ่ายรูปไว้แปะลงสมุดดีไซน์..."
เธอยังพูดไม่จบ ซ่งฉือซวี้ก็ชิงพูดขึ้นว่า "แค่ถ่ายเล่น ๆ ฉันไม่ถือสา"
แต่ซูอี้อันรู้จักนิสัยน้องสาวตัวเองดี ถึงซูจินเล่อจะพูดไม่จบ เขาก็เข้าใจแล้วว่ารูปนี้เอาไว้แปะสมุดดีไซน์ สำหรับขายเสื้อผ้า แค่คาดไม่ถึงว่าคนอย่างซ่งฉือซวี้ที่นิสัยเย็นชาแข็งกร้าวขนาดนี้ ถึงกับยอมเป็นแบบถ่ายรูปให้
ในใจเขาอบอุ่นขึ้นมา ฉือซวี้กับเขาเป็นเพื่อนซี้ที่สุดในกองทัพ เรียกว่าเป็นเพื่อนตายก็ว่าได้ ครั้งนี้ที่เขาบาดเจ็บจนเกือบพิการ ฉือซวี้ก็วิ่งมาหาที่บ้านบ่อยที่สุด