กู้จิ่งซิวเป็นหนุ่มหนังสือผู้อ่อนแอ จะทนรับหมัดเด็ดของซ่งฉือซวี้ได้อย่างไร เขาหงายหลังล้มลง เลือดกำเดาพุ่งออกมา ซูจินเล่อตกใจรีบปิดตา แต่ก็แง้มนิ้วออกมามองแล้วร้องเสียงดังว่า “สมควรแล้ว!”
ซ่งฉือซวี้หันมามองเธอ “บาดเจ็บตรงไหนไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร” ซูจินเล่อส่ายหน้า “พี่ซ่ง ขอบคุณนะคะ”
ดูเหมือนหลายครั้งแล้วที่พี่ซ่งปรากฏตัวขึ้นทันเวลา
สายตาของซ่งฉือซวี้เลื่อนลงไปที่น่องของเธอ รอยแผลที่เพิ่งตกสะเก็ดเพราะดิ้นรนเมื่อครู่แตกออกอีกครั้ง เขาลึกซึ้งขึ้นในแววตา ไม่พูดอะไร หันไปหาหมัดทะลวงฟันใส่กู้จิ่งซิวที่ยืนเซขึ้นมาอีกครั้ง!
ซูจินเล่อร้องตกใจ รีบดึงเขาไว้ “อย่า อย่าตีให้ตายนะคะ”
สีหน้าซ่งฉือซวี้เย็นชาขึ้น “เธอยังเป็นห่วงเขาอีกหรือ?”
ซูจินเล่อส่ายหน้า “ไม่ได้เป็นห่วงเขาค่ะ แต่ถ้าตีเขาตาย คุณจะทำอย่างไรคะ?”
สีหน้าซ่งฉือซวี้คลายลงอีกครั้ง “ไม่ต้องห่วง ไม่ตายหรอก”
ไม่ตายจริง ๆ หมัดสองหมัดนี้แม้จะไม่ได้ผ่อนแรง แต่ก็ไม่ถึงขั้นฆ่าคนได้ กู้จิ่งซิวกุมจมูก คางก็บวมขึ้นมาด้วย เขาหันมามองซูจินเล่อด้วยแววตาอาฆาต แล้วถ่มน้ำลายปนเลือดออกมาทีหนึ่ง
“นี่เองถึงไม่ยอมแต่งกับผม เพราะมีชายอื่นนั่นเอง”
กู้จิ่งซิวคราวนี้ยันกำแพงประคองตัวขึ้นมา เพราะในปากเต็มไปด้วยเลือด เสียงก็พูดฟังไม่ชัด “เล่อเล่อ คุณคงไม่รู้ว่าครอบครัวของเขาผู้นี้เป็นอย่างไร ขนาดคุณหนูอย่างมู่ฉิงจะคู่ควรกับเขายังนับว่าสูงเกินไปเลย คุณคิดว่าตัวเองจะเข้าตาเขาได้หรือ?”