ใบหน้างามของเธอเปลี่ยนจากซีดเป็นแดง สุดท้ายแดงยิ่งกว่าสีแดงบนแบบร่างเสียอีก
ซูจินเล่อขยับริมฝีปาก พูดติดอ่างหนักกว่าปกติ "คือว่า... ที่จริงฉันแค่หลอกหยางมู่ฉิง แค่อยากทำให้เธอโกรธเท่านั้นเอง..."
"หู่จื่อก็ได้ยิน" ซ่งฉือซวี้มองเธออย่างสงบนิ่ง "เขาบอกว่าพี่ชายของเธออาจจะหักขาฉัน"
ทั้งที่ฤดูร้อนกำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ซูจินเล่อกลับร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้าผาก "เปล่านะ ฉันแค่พูดไปงั้นเอง"
ทำไมถึงบังเอิญให้คนที่เกี่ยวข้องทั้งสองคนได้ยินพร้อมกันนะ?
ซูจินเล่อนึกถึงวันที่เธอพูดไว้เพื่อหลอกหยางมู่ฉิง แล้วอยากจะมุดเข้าไปในจักรเย็บผ้าเสียเดี๋ยวนั้น เธอขยับริมฝีปาก "คุณพี่ซ่ง"
ซ่งฉือซวี้ขัดจังหวะเธอ "วันนั้นเธอเรียกฉันว่าพี่ฉือซวี้"
ซูจินเล่อมองหาหลุมรอบทิศ เผื่อจะมีที่ให้เธอมุดเข้าไปได้...
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของซ่งฉือซวี้ยังคงพูดต่อ "สหายซูจินเล่อ ครั้งก่อนเธอบอกว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย ฉันรู้สึกว่าคำพูดนั้นไม่รัดกุมพอ"
ซูจินเล่อ "ไม่มีจริง ๆ"
คิ้วของซ่งฉือซวี้ขมวดขึ้น "แต่..."
ซูจินเล่อหยิบสมุดเงินฝากขึ้นมายัดใส่อ้อมแขนเขา เกือบจะชี้ฟ้าสาบาน "คุณพี่ซ่ง ถ้าฉันมีความคิดไม่เหมาะสมกับคุณ จนทำให้คุณเข้าใจผิด ฉันขอโทษ"
สีหน้าของซ่งฉือซวี้มืดลงในห้อง นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอยืนกรานเด็ดขาดว่าเธอไม่ชอบเขา ไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย
ในใจเหมือนมีก้อนหินก้อนหนึ่งทับถมจนเขาหายใจไม่ออก ความรู้สึกนั้นเหมือนกับครั้งที่การแข่งขันแสดงละคร เนื่องจากแผนการรบผิดพลาด พวกเขาต้องลิ้มรสความพ่ายแพ้