พวกเธอล้วนเป็นภรรยาทหาร นอกจากไปซื้อกับข้าวก็ไม่ค่อยออกไปไหน ทุกคนก็ชอบซูจินเล่อ เด็กสาวที่ดูบอบบางและอ่อนโยนคนนี้
หู่จื่อสีหน้าเคร่งเครียด ทิ้งประโยคเดียวว่าไปก่อนนะ แล้ววิ่งตรงไปยังเขตทหาร
ไม่ได้การแล้ว เขาต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับผู้การซ่ง!
บ้านพักครอบครัวในเขตทหาร ซูจินเล่อเขียนตารางส่วนแบ่งง่าย ๆ ให้เจียงหงจวิน "พี่หงจวิน พี่ดูแบบนี้ได้ไหม? ถ้าคุยเรื่องยอดขายจากสหกรณ์สรรพสินค้าต่างเมืองได้สำเร็จ เราก็จัดส่งตามล็อตเลย ล็อตหนึ่งคิดส่วนแบ่งครั้งหนึ่งได้ไหม?"
เจียงหงจวินไม่ได้ใส่ใจนัก "ได้หมดแหละ"
ซูจินเล่อถามอีก "สหกรณ์ฯ ของเราปกติไปทำงานต่างเมืองที่ไหนกันเยอะ?"
"ทางใต้มากกว่านะ ที่นั่นแหล่งสินค้าเยอะ" เจียงหงจวินตอบตามตรง "คราวก่อนผ้าลูกไม้ก็ซื้อจากทางใต้นี่แหละ"
ซูจินเล่อถอนหายใจในใจ ถ้าจะพูดถึงผ้า ทางใต้ต้องครบกว่าทางเหนือแน่ แต่เธอแค่ทำธุรกิจเล็ก ๆ จะเดินทางไปซื้อผ้าทางใต้คนเดียว เกรงว่าค่าเดินทางไปกลับยังไม่คุ้มเลย!
อีกอย่างยุคนี้เด็กผู้หญิงไปทางใต้คนเดียวมันอันตรายมาก เมื่อเทียบกับการหาเงินแล้ว เธอให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของตัวเองมากกว่า
การขายพวงกุญแจนับว่าเป็นความร่วมมือ แต่เรื่องหาผ้ามันเป็นเรื่องที่เพื่อนช่วยเหลือกัน ซูจินเล่อรู้สึกเกรงใจไม่กล้าเอ่ยปาก
แต่เจียงหงจวินกลับพูดขึ้นก่อน "ถ้าคราวหน้าฉันมีโอกาสเจอผ้าแปลก ๆ จะหิ้วมาให้เธอด้วย"