หลินหยุนที่เงียบมาตลอด จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน เธอหยิบเงินจากในบ้านออกมาโดยไม่พูดอะไร จากนั้นวางลงบนโต๊ะ “พวกเราพักอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนเต็ม นี่คือหนึ่งร้อยหยวน เพียงพอหรือยัง ไม่พอเธอบอกมาเท่าไหร่ ฉันจะให้!”
“แล้วก็ วันนี้ตอนบ่ายพวกเราจะย้ายออก จะไม่เอาเปรียบลูกชายเธอสักแดงเดียว!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ลูกสาวฉันไม่แต่งงานทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางแต่งกับลูกชายเธอ เธอวางใจได้เลย!”
หลินหยุนไม่มีวันยอมให้ใครมาดูถูกลูกสาวของเธอ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่ของผู้การซ่งก็ตาม!
พวกเธอพักบ้านของซ่งฉือซวี้ แต่เรื่องนี้ซ่งฉือซวี้เป็นคนเสนอขึ้นมาเอง พวกเธอไม่เคยคิดเอาเปรียบ และแม้ว่าหลินหยุนอยากหาคู่ที่ดีให้จินเล่อ แต่ก็ไม่เคยนึกถึงซ่งฉือซวี้เลยแม้แต่น้อย!
เฉินจืออินโกรธจัด “ลูกสาวเธอคิดจะแต่ง ขนาดบ้านเราก็ไม่เอาคนที่…”
คำพูดยังไม่ทันจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเย็นชาแข็งกร้าว
“ฉันจะแต่งกับใคร มีเพียงฉันคนเดียวที่ตัดสินใจ” ซ่งฉือซวี้ยืนอยู่หน้าประตู มองเฉินจืออินด้วยสายตาเย็นเยียบแหลมคม “ที่นี่คือบ้านที่หน่วยงานจัดสรรให้ฉัน ฉันอยากให้ใครอยู่ คนนั้นก็มีสิทธิ์อยู่ ตอนนี้เชิญพวกคุณออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวข้างหลังเฉินจืออินเอ่ยเสียงเบา “พี่คะ อย่าพูดกับแม่แบบนั้น”
ซ่งฉือซวี้ไร้ความรู้สึก “ฉันไม่ใช่พี่เธอ”
หญิงสาวตาแดง ชายหนุ่มข้าง ๆ รีบสวนขึ้น “ถ้าแกไม่ไปก่อเรื่องในหน่วยทหาร ไม่แพร่ข่าวพรรค์นี้ ใครจะสนแก!”