เงิน 28 หยวนไม่ใช่จำนวนน้อย ชายหนุ่มก้าวมาขวางซูจินเล่อทันที แถมหันกลับมาส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “สหายซู คุณเข้าไปก่อนเถอะ ผมจะมาหาคุณที่บ้านพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเพื่อเอาพวงกุญแจ”
ซูจินเล่อยิ้มขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณนะคะ”
ชายหนุ่มหน้าแดงอีกครั้ง สหายซูช่างงดงามเหลือเกิน…
กู้จิ่งซิวยืนตะลึงนิ่งงันอยู่ตรงนั้น บ้านสกุลซูไม่ใช่ยากจนหรอกหรือ ช่วงนี้ในเขตบ้านพักข้าราชการเต็มไปด้วยข่าวลือว่อนว่าซูจินเล่อร้อนรนหาเงินจนต้องรีบแต่งงาน เขาเองก็จงใจทิ้งระยะไม่มาหาเธอหลายวันเพื่อลงโทษที่ก่อนหน้านี้เธอไม่เชื่อฟัง จะได้ส่งสินสอดมาเยี่ยมเยียน
เงินห้าร้อยหยวนเป็นเงินเดือนที่เขาเก็บออมได้ทั้งปี ทั้งยังมากกว่าสินสอดในชาติก่อนตั้งหลายเท่า ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าเมื่อเห็นเงินจำนวนนี้ ซูจินเล่อจะต้องซาบซึ้งใจจนถลาเข้ามากอดเขา แทบอยากแต่งงานกับเขาในทันที
เขาคิดว่าจะหมั้นหมายกับเธอก่อน รอให้มู่ฉิงไปต่างประเทศ แล้วพวกเขาค่อยจัดงานแต่งงาน ในชาตินี้เขาจะก้าวขึ้นไปในแวดวงวิชาการได้สูงกว่าชาติก่อน ย่อมมอบชีวิตที่ดีกว่าให้เธอได้แน่นอน
กู้จิ่งซิวไม่คิดว่าตัวเองทำเรื่องใดผิดต่อซูจินเล่อ เขาเลี้ยงดูเธอ ไม่รังเกียจเธอ แถมยังไม่ทำตัวหยาบคายอย่างผู้ชายบางคนที่เมาแล้วทุบตีภรรยาตัวเอง เขาให้เธอเป็นภรรยาศาสตราจารย์ผู้มีหน้ามีตา ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
เขาแค่คิดถึงใครบางคนที่เคยชอบในวัยหนุ่ม ไม่ได้นอกใจเธอสักหน่อย แล้วเธอยังไม่พอใจอะไรอีก?