นอกจากสองพี่น้องสกุลเฉียนแล้ว หลินหยุนยังไปหาป้าอู๋ที่อยู่ริมสุดของตรอกฮูท่งด้วย ป้าอู๋สมัยสาวเป็นช่างปักผ้าฝีมือดี งานเข็มยิ่งเป็นเลิศ เด็กๆ แถวบ้านพักครอบครัวนี้ล้วนใส่เสื้อบุฝ้ายที่เธอเย็บมากับตัว ตอนนี้หลานชายสองคนเข้าโรงเรียนประถมแล้ว เธอจึงนั่งเย็บพื้นรองเท้าที่บ้าน หาเงินได้วันละไม่กี่เหมา แต่ฝีมือไม่เคยตก
เย็นนี้ที่บ้านสกุลซูคึกคักมาก พี่เฉียนกินข้าวเสร็จก็พาน้องมาด้วย นิสัยสองพี่น้องคล้ายกัน เป็นคนร่าเริงแต่มั่นคง ตามหลินหยุนมาเรียนรู้วิธีทำ
แม้ป้าอู๋จะอายุมากแล้ว แต่ทำปักถักร้อยมาทั้งชีวิต พอมองพวงกุญแจสักครู่ก็เข้าใจทันที ดูซูจินเล่อทำอีกหนึ่งตัวก็เริ่มลงมือทำได้ รวดเร็วและสวยงาม ฝีเข็มปราณีตกว่าหลินหยุนเสียอีก
ซูจินเล่อดูแล้วชมไม่ขาดปาก “ป้า ป้าอู๋ เก่งจังเลย”
ป้าอู๋ยิ้มจนรอยเหี่ยวย่นบานสะพรั่ง “ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองแก่แล้วยังหาเงินจากฝีมือนี้ได้นะ”
มีสามคนนี้มาช่วย ความเร็วในการทำพวงกุญแจก็พุ่งปรี๊ดขึ้นทันที แต่วันนี้ดึกเกินไป ทำได้แค่หกตัว หลินหยุนจึงบอกให้พวกเธอกลับบ้านก่อน บอกว่าให้มาใหม่ตอนแปดโมงเช้าพรุ่งนี้
พี่เฉียนยังทำไม่พอ งานนี้ไม่เหนื่อยเลย เธอแค่แป๊บเดียวก็ทำได้ห้าตัว เท่ากับได้เงินสองเหมาห้าส่วน ถ้าเร็วแบบนี้ ทำได้ยี่สิบตัวต่อวันสบายๆ มีเงินแล้วใครจะบ่นว่าเหนื่อยล่ะ