ภรรยาแก่หลี่มองผ่านหน้าต่างไปอีกพักหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามบ้านสกุลซูก็ยังไม่มีวี่แววอะไร เธอจึงยอมถอยไปครัวเพื่อยกข้าวกินอย่างไม่เต็มใจ ความแค้นระหว่างเธอกับบ้านสกุลซูมีมาตั้งแต่หลายปีก่อน ตอนนั้นเพิ่งแบ่งเขตบ้านพักครอบครัว สองบ้านบังเอิญอยู่ตรงข้ามกันในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ลานบ้านพวกนี้ขนาดพอๆ กัน แต่ก็ต้องซ่อมแซมกันเอง เธอเป็นคนชอบเอาเปรียบโดยสันดาน จึงสร้างทางลาดไว้นอกบ้านและหน้าประตู จนกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของทางเดินในซอย
ผลปรากฏว่าบ้านสกุลซูไม่ยินยอม แถมยังบอกว่ามันกีดขวางการสัญจรของทุกคน หวังให้เธอรื้อออก สองบ้านจึงทะเลาะกันอย่างรุนแรง ภรรยาแก่หลี่เป็นคนดุร้าย ยืนด่าคนอยู่บนทางลาดหน้าบ้านตัวเอง คำหยาบอะไรก็ด่าออกไปหมด
ใครจะคิดว่า ซูอี้อันที่รับราชการทหารอยู่กลับมา ตอนนั้นซูอี้อันเพิ่งสร้างผลงานความชอบในหน่วยทหาร คนจากสำนักงานเขตมาส่งป้ายประกาศเกียรติคุณ เขากลับปฏิเสธต่อหน้าทุกคน โดยบอกว่าในซอยเดินลำบาก
ผู้นำสำนักงานเขตเห็นดังนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที สั่งให้คนมารื้อทางลาดหน้าประตูบ้านเธอจนหมด ทำเอาเธอโมโหจนกินข้าวไม่ได้อยู่หลายวัน!
ตอนนั้นเธอก็รู้แล้วว่า ซูอี้อันเป็นพวกนอกขาวในดำ ภายนอกเงียบๆ ไม่ปริปาก แต่กลับมาแกล้งเธอทางอ้อมแบบนี้ ไม่เพียงแต่รื้อทางลาด ยังทำให้เธออับอายขายหน้าอีก แม้แต่หัวหน้าโรงงานอาหารกระป๋องยังมาตำหนิเธอ!
ตั้งแต่นั้นมา ความแค้นนี้ก็ฝังรากลึก แต่ซูอี้อันเติบโตได้ดีในกองทัพ เธอไม่กล้าหาเรื่อง ทำได้แค่ด่าคนอยู่ลับหลัง ตอนนั้นใครๆ ก็อิจฉาบ้านสกุลซู ซูอี้อันมีความสามารถ ซูจินเล่อก็เรียนเก่ง