หู่จื่อที่หลบอยู่มุมกำแพงลังเลไม่ยอมออกไป พวกเขาแค่รับผิดชอบปกป้องคน หากไม่มีสถานการณ์พิเศษก็ไม่จำเป็นต้องปรากฏตัว
เหมินเนียงที่อยู่ด้านข้างตบพื้นลุกพรวดขึ้นมา “นี่ที่ของข้า พวกเจ้าสองคนโผล่มาจากไหน”
ชายคนนั้นก็ดุดันไม่แพ้กัน “ยายแก่ อย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน!”
ซูจินเล่อรีบดึงเหมินเนียงไว้ กลัวอีกฝ่ายจะลงไม้ลงมือ หล่อนเม้มริมฝีปาก “พวกคุณเป็นใคร ฉันไม่รู้จัก”
หญิงสาวเท้าสะเอว ถือไม้บรรทัดชี้ไปที่จมูกซูจินเล่อ “พวกเราเป็นคนร้านตัดเสื้อหงเหมย คณะนาฏดนตรีโรงงานพิมพ์ย้อมน่ะลูกค้าประจำเรา เจ้าคิดจะแย่งก็แย่งเลยหรือ เมื่อสองวันก่อนพวกสาวโรงงานมาหาเจ้าตัดเสื้อ ข้ายังไม่ได้ถือสา ตอนนี้แม้แต่ลูกค้ารายใหญ่ยังจะแย่ง สาวน้อยทำมาค้าขายก็ต้องมีหน้ามีตาบ้างสิ!”
คำพูดนี้ช่างหยาบคายเหลือเกิน ซูจินเล่อกัดริมฝีปากจนใบหน้าน้อยซีดเซียว แต่นางยังค่อยๆเอ่ยปาก “พวกหล่อนเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง ฉันไม่เคยแย่งค้าขายของใคร ถ้าเสื้อผ้าพวกคุณทางคณะนาฏดนตรีถูกใจ งั้นงานนี้พวกคุณก็ไปทำสิ”
หญิงสาวถ่มน้ำลาย “ถ้าไม่ใช่เพราะจู่ๆเจ้าก็โผล่มาตัดเสื้อ คนของคณะนาฏดนตรีจะไปหาเจ้าหรือ ข้าบอกเจ้าเลยนะ รีบปัดงานนี้ทิ้งซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”
ชายหนุ่มขู่หล่อน “สาวน้อย เจ้าตัดเสื้อเงียบๆไปสองสามตัว พวกข้าก็ไม่เอาเรื่อง งานใหญ่ก็ยังกล้าแย่ง หมัดของข้าก็ไม่ได้ไว้ลายนะ!”
ซูจินเล่อถอยหลังไปสองก้าวเงียบๆ ยังคงประโยคเดิม “ถ้าคณะนาฏดนตรียินยอม เช่นนั้นงานนี้พวกคุณก็ไปทำสิ”