สาเหตุที่เมียเฒ่าหลี่กล้าสร้างบ้านคร่อมขั้นบันไดไว้บนถนน ก็เพราะนางเป็นผู้หญิงปากร้ายชื่อกระฉ่อนในเขตบ้านพักโรงงานอาหารกระป๋อง เก่งนักเรื่องลงไปดิ้นพราดกับพื้นและด่าทออย่างสกปรกหยาบคาย คนทั่วไปจึงไม่มีใครอยากไปหาเรื่อง
พอเห็นซูจินเล่อพาคนกลับมาก็เปิดปากทันทีว่า: "ไล่พวกนางไป งานนี้ข้าต้องทำ"
น้ำเสียงนางเหลือบเกิน เหมินเนียงกับโจวเจวียนสบตากันแวบหนึ่งยังไม่อ้าปาก รอดูว่าซูจินเล่อจะตอบอย่างไร ที่จริงก็เพิ่งมาอยู่ ยังไม่คุ้นทาง ทั้งคู่ก็กะไม่ถูกว่าหญิงหยิ่งยโสคนนี้มีที่มาเป็นใคร
"ฉันไม่ใช้คุณ ฉันหาคนไว้แล้ว!"
ซูจินเล่อทำหน้าเครียดลงทันที นางยังจำเรื่องที่ถูกบังคับให้ดูตัววันนั้นได้ดี เรื่องนี้ถึงตอนนี้นางก็ยังไม่กล้าบอกพ่อแม่ กลัวทั้งสองจะโมโหไปเอาเรื่องเมียเฒ่าหลี่
นางจะไปใช้เมียเฒ่าหลี่ได้เยี่ยงไร ต่อให้ไม่มีใครใช้ ก็ใช้คนเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
เมียเฒ่าหลี่ถกแขนเสื้อขึ้น: "อีนังเด็ก นี่มันเรื่องที่เจ้าผลักข้าตกบ่อโคลนคราวที่แล้วหรือเปล่า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลย! เจ้ารู้ไหมว่าใครอยู่ใกล้ใครอยู่ไกล สุภาษิตยังว่าไว้ ญาติไกลสู้เพื่อนบ้านใกล้เคียง เจ้าไม่ใช้ข้าแล้วยังจะไปใช้พวกอื่นอีก เจ้าโง่หรือไง!"
ระหว่างพูดติดนิสัยจะยื่นมือมาชี้กระทุ้งหน้าผากซูจินเล่อ
ครานี้เหมินเนียงกับพี่เจวียนฟังชัดเจนแล้ว ที่แท้คือเพื่อนบ้านจอมลามกหน้าด้าน!
สองคนประสานสายตากันอย่างเข้าอกเข้าใจ ก่อนหนึ่งซ้ายหนึ่งขวา คนละข้าง จับแขนเมียเฒ่าหลี่เหวี่ยงไปทางหนึ่ง: "ไสหัวไปเสียเถอะ!"