ช่วงบ่าย ซูจินเล่อต้องไปพบหัวหน้าคณะร้องเพลงที่ถนน หู่จื่อกับเสี่ยวอู่ต่างไม่ขยับ พวกเขาชินแล้วว่าช่วงนี้ผู้การซ่งเป็นคนดูแลความปลอดภัยให้ซูจินเล่อ
แต่ตอนนี้ซ่งฉือซวี้กลับเอ่ยขึ้นว่า “หู่จื่อ นายตามไปด้วย”
หู่จื่ออุทาน “ให้ผมปกป้องน้องสาวจินเล่อเหรอ?”
ซ่งฉือซวี้ปรายตามองเขา หู่จื่อเด็กกว่าเขาสองปี เพิ่งยี่สิบสามปีเอง นับว่าเป็นหนุ่มตามที่อี้อันว่าไว้ เขาจึงเปลี่ยนคำสั่ง “ช่างเถอะ ให้เสี่ยวอู่ไป”
เสี่ยวอู่แต่งงานแล้ว
เสี่ยวอู่รับคำแล้วเดินตามไป
พอเขาไปแล้ว หู่จื่อก็สงสัย “ผู้การซ่ง ทำไมวันนี้ไม่ไปครับ?”
ซ่งฉือซวี้พิงกำแพงพักสายตา “หลีกเลี่ยงข้อครหา”
ซูจินเล่อส่งเสื้อเชิ้ตก็แล้ว ส่งกระต่ายน้อยก็แล้ว เขามักปรากฏตัวต่อหน้าเธอบ่อยเกินไป ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ควรลดระยะห่างการพบเจอ เขามีจิตใจแน่วแน่ไม่หวั่นไหวง่าย แต่ซูจินเล่อยังเด็ก ยังไม่รู้แน่
เขาไม่อยากให้เรื่องนี้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง
มีเพียงหู่จื่อที่มึนงง อยู่ดีๆ จะหลีกเลี่ยงข้อครหาอะไร ถ้าไม่มีกรณีพิเศษพวกเขาก็ไม่โผล่หน้าไป เป็นการปกป้องอย่างลับๆ ทั้งนั้น เหมือนที่ผ่านมา นอกเหนือจากอี้อันแล้ว ซูจินเล่อก็ไม่รู้เลยว่ามีเขากับเสี่ยวอู่ด้วยไม่ใช่เหรอ?
แต่เขาก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ผู้การซ่งของพวกเขาดูเหมือนจะปรากฏตัวต่อหน้าน้องสาวจินเล่อหลายครั้งเข้าแล้วนะ…
การหลีกเลี่ยงข้อครหาคราวนี้ มันสายไปหรือเปล่า?