ปกติผลงานของพวกเขาจะผูกกับผลประกอบการ โรงงานอาหารกระป๋องทำผลประกอบการได้ดี ซูเวยหัวเป็นคนงานเก่าแก่ ผลงานต่อเดือนได้ถึงยี่สิบหยวน แถมยังมีคูปองข้าว น้ำมันพืช แป้ง อะไรก็ว่า กับคูปองอาบน้ำจุกจิกอีก พอรวมแล้วตกเดือนละเจ็ดสิบกว่าหยวน
แต่เดือนนี้ได้แค่สี่สิบห้าหยวน เท่ากับค่าอาหารของทั้งครอบครัวหายไปเลย!
ความดีใจเมื่อวานที่ลูกสาวหาเงินได้มลายหายวับในทันใด น้ำเสียงหลินหยุนสั่นเครือ "อยู่ดี ๆ จะหักเงินผลงานทำไม เดือนนี้แกก็ไม่ได้ขาดงานสักวัน!"
ซูเวยหัวเป็นชายซื่อ ๆ แข็งแรง เขานั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู อยากจะสูบบุหรี่สักมวน แต่นึกขึ้นได้ว่าเลิกเด็ดขาดเพื่อประหยัดเงินรักษาลูกชาย ก็ได้แต่เกาหัวอย่างหงุดหงิด "หัวหน้ากลุ่มบอกว่าสายการผลิตที่ฉันดูแล อัตราผ่านงานไม่ได้มาตรฐาน แต่ทั้งที่ตรวจคุณภาพทุกวันก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร"
หลินหยุนดึงผ้ากันเปื้อนออก "ฉันจะไปถามผู้จัดการโรงงานให้รู้เรื่อง ว่ามันยังไงกันแน่! จะรังแกกันเกินไปแล้ว!"
ตั้งยี่สิบหยวนนะ เมื่อวานเล่อเล่อก็ได้มาเท่านี้เอง!
แต่ซูเวยหัวรั้งเธอไว้ ส่ายหน้า "ช่างเถอะ เขาเป็นหัวหน้า"
ซูจินเล่อก็โมโห "พ่อ ต้อง ถามให้รู้เรื่องนะ!"
ซูเวยหัวยิ้มฝืน ๆ "พวกเธอไม่ต้องยุ่งแล้ว พรุ่งนี้พ่อจะไปถามหัวหน้ากลุ่มอีกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฝ่ายตรวจสอบคุณภาพไม่มีใครยอมพูดแทนพ่อเลย หรืออาจเป็นเพราะงานพ่อมีข้อผิดพลาดจริง ๆ"