เดือนพฤษภาคมฟ้าจะมืดช้า แต่ตอนนี้ก็ประมาณหกโมงเย็นแล้ว ซูจินเล่อผิดหวัง เธอมองกระโปรงสีฟ้าตัวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บพับใส่ถุงหนังกลับด้วยความหงุดหงิด เตรียมกลับบ้าน
“ทำตั้งนานก็ยังขายไม่ได้อยู่ดี!” น้ำเสียงยโส ซูจินเล่อนึกถึงสำนวนที่ว่า ศัตรูย่อมพบกันในที่แคบ
ทั้งที่เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยได้เจอหยางมู่ฉิง แต่แค่สองวันกลับเจอกันถึงสามครั้ง
ซูจินเล่อก้มหน้า เก็บกระโปรงเรียบร้อยก็เตรียมจะเดินจากไป เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ เพราะเธอสู้ด้านปากไม่ถนัด
แต่หยางมู่ฉิงกลับขวางไว้ตรงหน้า “บอกมาสิ กระโปรงตัวนี้จะขายเท่าไหร่ ยี่สิบไม่ได้ สามสิบ? ซูจินเล่อ บ้านเธอจนกรอบ ไม่จำเป็นต้องมาหึงหวงแย่งชิงอะไรกับฉันหรอกนะ ฉันพูดตามตรงนะ กู้จิ่งซิวน่ะ มีแค่เธอแหละที่มองว่าดี ฉันไม่ชอบผู้ชายแบบนี้”
ถึงแม้จะไม่ชอบ แต่เธอกลับชอบความรู้สึกที่มีคนตามชื่นชม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกู้จิ่งซิวที่เป็นถึงหนุ่มไฟแรงในโรงงานอาหารกระป๋อง มีสาวๆ มากมายแอบปักใจรัก อย่างเช่นซูจินเล่อเป็นต้น
ผู้ชายที่คนอื่นเฝ้าคิดถึง กลับมาตามวิ่งตามตื๊อเธอ ถึงจะแสดงเสน่ห์ของเธอออกมาได้
ซูจินเล่อเม้มปากเล็กน้อย ป้าคนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มา โอกาสเก้าสิบเก้าส่วนแล้วที่กระโปรงตัวนี้จะขายไม่ออก ตอนนี้ในมือเธอมีแค่เงินมัดจำห้าหยวน ยังต้องไปซื้อผ้าผืนใหม่มาตัดชุดให้สาวสองคนนั้นอีก
ค่าผ้าแปดหยวน หรือเธอจะกลับบ้านไปขอเงินสามหยวนเมื่อวานคืนจากแม่ดี?
หยางมู่ฉิงเห็นท่าทางไร้ความสามารถของเธอ ก็หัวเราะเยาะ “จะเอาศักดิ์ศรี ก็ต้องดูตัวเองก่อนว่ามีสิทธิ์ไหม เธอเป็นแค่เด็กติดอ่าง พูดยังไม่ชัดเลย ฉันยอมซื้อกระโปรงให้เธอ เธอควรกลับบ้านไปไหว้เจ้าขอบคุณเสียด้วยซ้ำ”