เสียงข้างนอกดังมากเกินไป ซูอี้อันที่หลับมาตลอดก็ตื่นขึ้นในที่สุด ขาของเขาไม่สะดวก การจะลงจากเตียงจึงลำบากไม่ใช่น้อย
ซ่งฉือซวี้ประคองเขาไว้: "คุณหมอว่าไงบ้าง"
ซูอี้อันยิ้มจาง ๆ : "ความหวังไม่มากนัก"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น
ถึงจะมีเงินหนึ่งพันหยวน ก็ไม่รู้ว่าจะรักษาขาข้างนี้หายหรือไม่ จะถอยไปอีกขั้น ต่อให้รักษาหาย เขาก็คงกลับไปฝึกหนักและทำภารกิจแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว
ซ่งฉือซวี้เงียบไปครู่หนึ่ง: "เงินไม่พอใช่ไหม"
ซูอี้อันมองซูจินเล่อแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ : "เล่อเล่อ ช่วยรินชาให้แขกด้วยนะ"
ซูจินเล่อรีบพยักหน้า: "ได้ค่ะ"
รอจนซูจินเล่อเดินไปไกลแล้ว ซูอี้อันจึงหลุบตาลง ต่อหน้าเพื่อนสนิทเขาก็ไม่มีอะไรจะปิดบัง: "เงินเบี้ยเลี้ยงใกล้จะหมดแล้ว รักษาต่อไปก็ไม่ค่อยมีความหมาย ฉันจะทิ้งหนี้ไว้ให้คนในครอบครัวไม่ได้ เล่อเล่อยังเด็ก ยังต้องแต่งงาน"
พูดตามจริง เงินเบี้ยเลี้ยงแปดร้อยหยวนก็มากโขอยู่แล้ว นี่ซ่งฉือซวี้ยังช่วยเขาเรียกร้องอย่างแข็งขัน แต่เงินมากแค่ไหนพอเอาไปโรงพยาบาลก็หมดเกลี้ยง
ซ่งฉือซวี้ขมวดคิ้ว: "ถ้าเป็นเรื่องเงิน ฉันจะกลับบ้านไปหาทางดู ในสมุดบัญชีฉันยังพอมีเงินอยู่บ้าง แล้วจะไปหยิบยืมอีกที..."
"ไม่ต้องหรอก" ซูอี้อันตัดบท: "ซื่อซวี้ เงินยืมมาก็ต้องคืน ถ้าฉันรักษาขาหายก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าหายล่ะ?"