แดดเดือนห้าส่องสว่างเจิดจ้า กระโปรงแห้งสนิททั้งผืน แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ติดอยู่ด้วย
ครอบครัวของหยางมู่ฉิงไม่ได้ขาดแคลนเงิน เธอมักจะไปที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่เพื่อซื้อเสื้อผ้า แต่ก็ไม่เคยเห็นเสื้อผ้ารูปแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะเข็มขัดที่ถักเป็นเปียและกระดุมผ้าสีน้ำเงินนั่น
กู้จิ่งซิวเอื้อมมือไปหยิบกระโปรงตัวนั้นอย่างถือสิทธิ์ "ดีเลย เธอชอบก็ยกให้เธอ"
ซูจินเล่อโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง จู่ ๆ เธอก็ผลักเขาออกไป "ไป ไกล ๆ เลย!"
หยางมู่ฉิงกอดอกแล้วหัวเราะออกมาอย่างมีเลศนัย "จิ่งซิว นี่คือไอ้เด็กติดอ่างที่เธอจะแต่งด้วยในอนาคตน่ะเหรอ ดูท่าเขาก็ไม่ได้ชอบเธอสักเท่าไหร่"
คำว่าเด็กติดอ่างที่เธอพร่ำพูดนั้นราวกับมีดทิ่มแทงเข้าไปในใจ ครั้งหนึ่งนี่เคยเป็นสามคำที่ซูจินเล่อเกลียดที่สุด แม้แต่กู้จิ่งซิวที่เย็นชาก็ยังไม่ค่อยเอ่ยถึง แต่ตอนนี้หยางมู่ฉิงกลับพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
ใบหน้าของซูจินเล่อซีดเผือด เพราะปัญหาการพูดของเธอ เวลาที่ทะเลาะกับใคร เธอมักจะยอมเสมอ
แต่นี่กระโปรงที่เธอตัดเย็บเอง ทำไมต้องยกให้หยางมู่ฉิงด้วย!
กู้จิ่งซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองแสดงออกชัดเจนแล้วว่าจะแต่งงานกับเธอ แต่ซูจินเล่อก็ยังรังแกมู่ฉิงอีก ทั้งที่เธอก็รู้ดีว่ามู่ฉิงจะไปต่างประเทศในอีกหนึ่งปี และเขาไม่มีทางตามเธอไปได้
ซูจินเล่อมีเพียงประโยคเดียว "นี่เป็น ของฉัน! ไปให้พ้น!"
หยางมู่ฉิงหัวเราะเย็นชา "วันนี้ฉันจะเอากระโปรงตัวนี้ให้ได้ กู้จิ่งซิว เธอจัดการเองแล้วกัน!"
หยางมู่ฉิงคือหญิงสาวที่ชายหนุ่มในเขตที่พักครอบครัวของโรงงานอาหารกระป๋องหมายปอง ครอบครัวเธอดี หน้าตาก็งดงาม ความหยิ่งยโสในตัวเธอนั้นมากพอให้ชายที่หยิ่งผยองที่สุดต้องโอนอ่อน แต่กลับต้องไปรักษาตัวที่ต่างประเทศในวัยที่กำลังเบ่งบาน ทิ้งไว้เพียง 'ผู้ติดตาม' มากมายที่เสียดาย