กระโปรงสีฟ้าสวยงามตัวนั้นถูกแขวนไว้ตรงนั้น ยิ่งกว่าตัวเสื้อเชิ้ตสีขาวเมื่อวานซืนเสียอีก เพียงชั่วครู่ก็มีหญิงสาวสองคนเข้ามาถามว่า “กระโปรงตัวนี้ราคาเท่าไหร่ เป็นไซส์อะไร?”
ซูจินเล่อได้นัดแนะกับคุณนายท่านนั้นเรียบร้อยแล้ว ได้แต่ปฏิเสธอย่างเกรงใจว่า “มี มีคนซื้อแล้ว”
“อ้าว มีแค่ตัวเดียวหรอกหรือ?” หญิงสาวสองคนนั้นยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ “แล้วราคาเท่าไหร่?”
ซูจินเล่อเองก็ไม่รู้จะขายได้เท่าไหร่ เธอคิดว่ากระโปรงตัวนี้เนื้อผ้าแพงกว่าเสื้อเชิ้ตสีขาว ทั้งยังทำยากกว่า จึงเอ่ยว่า “สิบห้า...”
ป้าคนที่อยู่ข้างๆ รีบชิงพูดขึ้นก่อนว่า “ยี่สิบหยวน ถ้าพวกเธอชอบ อีกไม่กี่วันนางก็จะกลับมาขายอีก แถมเปลี่ยนสีได้ด้วยจ้ะ!”
หญิงสาวสองคนรู้สึกว่าแพงไปหน่อย “สวยจริงนั่นแหละ แต่แพงเกินไป”
ซูจินเล่อรีบพูดขึ้นว่า “ก็ ก็ลดให้ ถูกลงได้”
เดิมทีเธอคิดจะขายสิบห้าหยวน ไหนเลยป้าคนนั้นจะโพล่งยี่สิบหยวนขึ้นมาได้?
ป้าคนนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นมือดีในการค้าขาย เริ่มระดมพูดยกใหญ่ว่า “หนูๆ พวกหนูลองดูเนื้อผ้าดีๆ มันไม่ได้ด้อยไปกว่าตึกไป่ฮั่วเลยนะ! แล้วก็สายคาดนี่ พวกหนูเคยเห็นไหม? แถมกระดุมนี่อีก สวยจริงๆ! ข้าบอกให้ว่ากระโปรงตัวนี้ถ้าวางขายที่ตึกไป่ฮั่วต้องสามสิบหยวนแน่! อย่าไม่เชื่อนะ ถ้ายังลังเลอีก วันมะรืนนี้กระโปรงก็จะไม่เหลือมาถึงมือพวกหนูนะ! เราน่ะ...”
ยายคนนั้นพูดจบก็เอี้ยวหน้ามามองซูจินเล่อ ลดเสียงลงว่า “หนู เจ้าชื่ออะไร?”