ต่างคนต่างมีความคิดของตัวเอง เดินสวนกันไป...
เมื่อมาถึงโรงงานพิมพ์ย้อม ซูจินเล่ออธิบายจุดประสงค์ที่มา ไม่นานเสี่ยวอู๋ก็รีบวิ่งออกมา เธอไม่ได้มองชุดการแสดงในมือของซูจินเล่อเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีขอโทษ: "ขอโทษด้วยนะจ๊ะ หัวหน้าคณะของเราเลือกชุดการแสดงไว้เรียบร้อยแล้ว เราเลยไม่เอาชุดนี้แล้ว"
ซูจินเล่อชะงักไป: "แต่ว่า..."
ก็ตกลงกันไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่หรือไง เธอไว้ใจถึงขนาดไม่รับค่ามัดจำด้วยซ้ำ เพื่อให้ได้ตามที่ฝั่งนั้นต้องการ ขนาดซื้อผ้ายังวิ่งหาหลายที่เพื่อเปรียบเทียบ สุดท้ายถึงไปเจอผ้าที่เหมาะสมที่โรงงานทอผ้า สองวันมานี้ก็ตั้งใจทำชุดนี้เป็นพิเศษ
แต่ตอนนี้กลับมาบอกว่าไม่เอาแล้ว?
เสี่ยวอู๋เองก็รู้สึกเกรงใจ แต่เธอก็ตัดสินใจแทนไม่ได้ ได้แต่กล่าวขอโทษ: "เอาชุดกลับไปเถอะนะ เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้เหมือนกัน ลำบากให้วิ่งมาแล้ว"
ฟังดูดี แต่ความลำบากของตัวเองใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?
ซูจินเล่อเป็นคนอารมณ์ดี เธอไม่ได้โวยวาย แค่เอ่ยปากอย่างนุ่มนวล: "คุณช่วยเอาไปให้หัวหน้าคณะดูก่อนได้ไหมคะ ชุดนี้หนูออกแบบมานานมาก น่าจะตรงตามที่คุณต้องการนะคะ"
เพราะคิดว่าถ้าทำชุดการแสดงชุดนี้เสร็จ จะได้พาพี่ชายไปรักษาขาได้ เธอเลยทุ่มเทกับการออกแบบเป็นพิเศษ ขนาดเนื้อเพลงมาร์ชทหารเรือยังไล่ศึกษาทีละท่อน ก็แค่อยากให้ชุดการแสดงที่ทำออกมาเป็นที่ถูกใจใครต่อใคร
แต่ตอนนี้กระทั่งดูยังไม่ดูเลย แน่นอนว่าเธอย่อมอยากจะพยายามต่อรอง