ตอนที่ออกจากบ้านสกุลซู เจียงหงจวินก็จัดการความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว เขาคิดว่าตอนนี้จินเล่อยังไม่คิดเรื่องชีวิตคู่ ก็ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ถ้าทั้งคู่ไม่มีวาสนาก็ไม่เป็นไร
เขาเองก็ไม่คิดจะรั้นอะไร แค่รู้สึกจริง ๆ ว่าจินเล่อเป็นผู้หญิงที่ดี
ยามราตรีเงียบสงัด แต่ซูจินเล่อกลับนอนไม่หลับ เธอคิดถึงสิ่งที่กู้จิ่งซิวพูดวันนี้ ในใจนอกจากโกรธแล้วยังมีความเศร้าอยู่บ้าง ไม่ได้เศร้าที่กู้จิ่งซิวคอยให้หยางมู่ฉิงมาก่อนเสมอ แต่เศร้ากับตัวเองในตอนที่เคยมอบทุกอย่างให้กู้จิ่งซิว
นอนไม่หลับ เธอจึงลุกขึ้นมานั่งตัดเย็บเสื้อผ้า
ซ่งฉือซวี้กลับมาตอนสี่ทุ่ม ตัวเขาแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกดุดัน หู่จื่อรีบลุกขึ้นยืน "เป็นไงบ้าง จับตัวได้ไหม"
เสี่ยวอู่ทุบกำแพงทีหนึ่ง "อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์เกินไป!"
ตอนนี้ยังเหลือแค่พี่หงคนเดียวที่จับไม่ได้ คนนี้เคยแฝงตัวเข้ามาในทีมแพทย์ทหาร รู้สถานการณ์ของกองทัพเป็นอย่างดีและตื่นตัวตลอดเวลา ตอนนี้น่าจะกำลังใช้ทุกวิถีทางเพื่อติดต่อกับคนภายนอก
หู่จื่อสบถเบา ๆ แล้วพูดว่า "แบบนี้ไม่ใช่เรื่องนะ ได้แต่ปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวเล่นพวกเราผู้ชายหลายคนจนหัวหมุน!"
สีหน้าซ่งฉือซวี้เองก็ไม่ดี เขามองอีกสองคน "พวกนายไปพักก่อนเถอะ คืนนี้ฉันเฝ้าเอง"
เสี่ยวอู่รีบพูด "ให้ผมเฝ้าดีกว่า กลางวันผมหลับมาทั้งเช้าแล้ว"
ซ่งฉือซวี้ส่ายหน้า "ฉันต้องคิดให้ดีว่าต้องทำยังไง"