หยางมู่ฉิงเพิ่งออกจากโรงงานอาหารกระป๋องมาเหมือนกัน ถึงจะยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยง แต่เธอไม่เคยสนใจกฎพวกนี้ ปกติเวลาทำงานก็ออกไปเดินเล่นซื้อของอยู่บ่อย ๆ
เมื่อวานเธอในที่สุดก็ซื้อชุดช่องสีน้ำเงินตัวนี้ได้ ตื่นเช้ามาก็ใส่มาที่โรงงาน แน่นอนว่าได้รับคำชมประจบสอพลอไม่น้อย
ตอนนี้เห็นซูจินเล่อ เธอก็เหมือนนกยูงหยิ่ง ๆ ตัวหนึ่ง รีบกระโปรงแล้วเดินเข้ามา: "ซูจินเล่อ ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้หรอกนะ เธอไม่ยอมขายเสื้อผ้าให้ฉัน? ดูสิ ตอนนี้กระโปรงที่เธอทำก็ใส่อยู่บนตัวฉันแล้วไม่ใช่หรือไง?"
ซูจินเล่อนึกถึงคำสั่งซื้อสองรายการเมื่อกี้ กลับยิ้มออกมา: "ชอบเสื้อผ้าที่ฉันทำขนาดนี้ คราวหน้ามาให้ฉันตัดให้โดยตรงเลยก็ได้นี่"
หยางมู่ฉิงหัวเราะเย็น: "ฉันนึกว่าเธอจะมีศักดิ์ศรีมากซะอีก"
ซูจินเล่อยิ้มหวาน: "ฉันไม่ทำตัวขัดแย้งกับเงินหรอก เพราะฉะนั้นคนอื่นตัดกระโปรงคิดตัวละยี่สิบสองหยวน แต่ถ้าเธอมาตัดกระโปรงคือห้าสิบหยวน ขาดสักเซ็นไม่ได้เลยนะ"
"เธอ!" มือที่ทาเล็บสีแดงของหยางมู่ฉิงยื่นออกไป: "เธอเห็นฉันเป็นพวกยอมจ่ายแพงหรือไง?"
ซูจินเล่อถือถุงตาข่ายใส่แตงโม ค่อย ๆ โยนคำพูดทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง: "เธอเองก็เป็นพวกยอมจ่ายแพงอยู่แล้ว"
หยางมู่ฉิงตั้งใจจะมาดูถูกซูจินเล่อ แต่กลับถูกคำพูดไม่กี่คำของเธอทำให้โมโหจนพูดไม่ออก ที่สำคัญคือ ซูจินเล่อยังเป็นคนติดอ่างอยู่เลย!
เสียงออดพักกลางวันของโรงงานอาหารกระป๋องดังขึ้น คนงานทยอยออกมาจากโรงงานเดินไปทางโรงอาหาร ซูเวยหัวก็อยู่ในนั้นด้วย เขาคุยหัวเราะกับเพื่อนคนงานด้วยกัน ตรงกันข้ามกับเมื่อก่อนที่หน้ามีแต่แววทุกข์อย่างชัดเจน