วันที่ซูอี้อันกลับไปหน่วยทหาร ตำแหน่งงานยังไม่ได้รับการยืนยัน เขาเตรียมตัวออกเดินทางตั้งแต่ตีห้าของวันรุ่งขึ้น
หลินหยุนพยายามยัดสิ่งของใส่กระเป๋าเขาไม่หยุด "ของแห้งทุกอย่างล้วนเป็นเนื้อที่แม่หมักเมื่อคืนทั้งคืน ลูกควรเอาไปเพิ่มอีก"
ซูอี้อันทั้งขำทั้งกลัดกลุ้ม "แม่ เขตทหารอยู่ทางทิศตะวันออกของจิงเป่ย มันไม่ได้อยู่ไกลอะไรเลย ถ้าไม่มีงานพิเศษ การกลับบ้านแต่ละครั้งห่างกันอย่างมากก็ครึ่งเดือน จะเอาเนื้อไปมากมายแบบนี้ทำไมกัน? อีกอย่าง อาหารของเขตทหารก็ดีมาก"
"ขาลูกเพิ่งหายได้ไม่กี่วัน ถ้าไม่บำรุงบ้างจะเป็นไปได้อย่างไร?" หลินหยุนไม่แยแสต่อคำอธิบายนั้น เธอยังสั่งให้ซูเวยหัวไปหยิบลูกพีชกระป๋องที่เหลือเพียงอย่างเดียวในบ้านมาด้วย "อันนี้ก็เอาไป ถึงที่แล้วแบ่งกับเพื่อนร่วมทีมกิน"
ซูอี้อันเลิกคิ้ว "เก็บไว้ให้เล่อเล่อเถอะ"
ซูจินเล่อยัดสิ่งของทั้งหมดใส่ไปในกระเป๋าใบเดียว "พี่ชาย พี่เอาไปเถอะ"
กระเป๋าถูกยัดจนตุงแน่น ซูอี้อันทำได้เพียงแบกลากไปขึ้นรถ เขายังคงอยู่ในชุดทหาร ดูองอาจกว่าเมื่อก่อนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงอย่างมากมาย เมื่อออกจากตรอกซอยไปจนมองไม่เห็นเงาคน หลินหยุนจึงเช็ดน้ำตา "ยามอยู่ที่บ้าน ก็คอยเฝ้าแต่หวังให้เขาได้กลับไปที่หน่วย เวลานี้เขาไปแล้วจริง ความในใจกลับว่างเปล่า"
ซูจินเล่อปลอบใจเธอ "ถ้าแม่คิดถึงพี่ชาย ก็ไปเยี่ยมเขาที่เขตทหารพร้อมพวกเรา เพราะอยู่ไม่ไกลกันเลย"
ด้านนอกฟ้าค่อยๆ สว่างชัดขึ้น มีพ่อค้าขายซาลาเปาร้อนๆ ปั่นจักรยานเร่ขาย ซูเวยหัวกินข้าวเสร็จเตรียมตัวไปทำงานที่โรงงานอาหารกระป๋อง ก่อนออกจากบ้านเขาพูดขึ้นลอยๆ "สองวันนี้ท่าทางโรงงานจะจัดสรรที่อยู่อาศัยกันใหม่"