หลินหยุนยังนึกว่าเป็นเรื่องอะไร "เรื่องนี้มันง่ายนิดเดียว แม่ไปตั้งแผงขายของเอง!"
"แต่ว่า..." คราวนี้ถึงตาซูจินเล่อไม่วางใจบ้าง "แม่ แม่ไหวเหรอ?"
หลินหยุนเบิกตากว้าง "ทำไมจะไม่ไหวล่ะ ลูกสาวยังทำได้ แม่ยิ่งควรทำได้สิ! วางใจเถอะ ไอ้พวงกุญแจพวกนี้วันนี้แม่ต้องขายหมดแน่!"
แถมวันนี้ขายแต่พวงกุญแจ อันละห้าเหมา คิดเงินง่ายด้วย
ถึงตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว หลังกินข้าวเสร็จ ซูจินเล่อก็หยิบเงินเตรียมไปตลาด เธอสะพายกระเป๋าสะพายข้างสีน้ำเงินใบเล็ก มือถือกระดาษที่จดผ้าที่ต้องใช้ไว้ล่วงหน้า ไม่นานก็ก้าวออกจากบ้าน
เธอเพิ่งก้าวเท้าออกไป ซ่งฉือซวี้ก็ลุกขึ้นยืนเตรียมตามไป
หู่จื่อรีบพูดขึ้น "พี่ซ่ง ข้างนอกอากาศร้อนมาก อยู่คุ้มกันครอบครัวน้องอี้อันเถอะ ได้พักผ่อนด้วย เดี๋ยวผมไปคุ้มกันน้องจินเล่อเอง"
ซ่งฉือซวี้ชะงักฝีเท้า สีหน้าเคร่งขรึม "ฉันเป็นหัวหน้าหน่วย ต้องทำเป็นตัวอย่าง ยึดหน้าที่อยู่ตรงนี้คุ้มกันซูอี้อันกับครอบครัวไว้ ฉันตามไปเอง"
พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็แวบเดียว หายลับไปทันที
หู่จื่อมองตามแผ่นหลังของซ่งฉือซวี้ด้วยความชื่นชม "พวกเรานี่โชคดีที่ได้อยู่กับพี่ซ่ง ออกไปข้างนอกเพื่อคุ้มกันต้องใช้ความระมัดระวังถึงสิบสองส่วน ยากกว่าอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ"