ระหว่างทางกลับจากตลาด ซ่งฉือซวี้ก็หายตัวไปอีกแล้ว ซูจินเล่อมองผ้าในมือของตัวเอง สงสัยว่าพี่ใหญ่ซ่งจงใจมาช่วยแย่งผ้าให้เธอโดยเฉพาะ
วันนี้ซื้อผ้าได้เยอะมาก ซูจินเล่อกลับถึงห้องก็ตั้งใจหยิบผ้าสีดำผืนนั้นออกมา เธอใช้นิ้ววัดขนาดคร่าวๆ รู้สึกว่าขนาดน่าจะพอดี ซ่งฉือซวี้กับพี่ชายสูงพอๆ กัน แต่แข็งแรงกว่าพี่ชายนิดหน่อย ถ้าอย่างนั้นตัดใหญ่ขึ้นหนึ่งไซส์ก็พอแล้ว
ทั้งครอบครัวเริ่มลงมือทำงานจักรเย็บผ้ากันอย่างขะมักเขม้น
ซูจินเล่อตั้งใจทำกระโปรงเพียงอย่างเดียว งานทำพวงกุญแจจึงตกเป็นของหลินหยุนกับซูอี้อันทั้งหมด แต่พอซูเวยหัวเลิกงานจากโรงงานอาหารกระป๋องกลับมา ก็จะรีบช่วยยัดสำลีหรืองอลวดเหล็ก
เด็กสาวที่จะไปสมัครงานตัวเล็ก การใส่สีสดเกินไปในโอกาสทางการไม่เหมาะสม เธอจึงเลือกสีขาวนวลที่ดูสุภาพ เพื่อให้ดูสูงขึ้น ซูจินเล่อตัดชุดทำงานที่ค่อนข้างเป็นทางการ
ท่อนบนเป็นเสื้อสูทแขนสั้น ท่อนล่างเป็นกางเกงขากว้างเอวสูง ขากางเกงตั้งใจทำยาวขึ้นอีกหน่อย จะได้ปิดรองเท้าส้นสูงไปครึ่งหนึ่ง
สาวที่จะไปดูตัวรูปร่างคล้ายเฉียวเฟิ่งเสีย แต่ไม่สูงโปร่งเท่า เธอเลยเลือกกระโปรงเข้ารูปเข้ารอยแบบอบเอว ดูสง่างาม แต่สีเป็นสีเหลืองไข่อุ่นๆ ซึ่งจะขับให้หญิงสาวดูสดใสขึ้น
ส่วน ‘ลูกค้ารายใหญ่’ ที่สั่งเสื้อผ้าสองตัว ซูจินเล่อก็ตัดเป็นชุดเซ็ตหนึ่งชุด กับกระโปรงเดรสสายเดี่ยวพร้อมเสื้อคลุมตัวเล็กอีกหนึ่งชุด สองสไตล์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ล้วนเหมาะกับตัวหญิงสาวเอง