พี่เฉียนรู้จักนิสัยภรรยาแก่หลี่ดี ก็เลยตอบคลุมเครือไปว่า "มีธุระนิดหน่อยน่ะ"
พูดจบก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไร ฉับผล็อยกลับบ้านตัวเองไปแล้ว ถ้าบอกว่าเมื่อก่อนเธอทนดูภรรยาแก่หลี่รังแกบ้านสกุลซูไม่ไหว ถึงได้ช่วยพูดช่วยจาให้บ้างเป็นครั้งคราว งั้นตอนนี้เธอก็ยืนหยัดอยู่ข้างบ้านสกุลซูอย่างหนักแน่นเต็มตัวแล้ว
คนเราไม่เดินตามเงินน่ะ ไม่งั่งหรือไง!
พี่เฉียนกำเงินเดือนที่เพิ่งได้มาวันนี้กลับบ้าน เฒ่าเฉียนเองก็เพิ่งเลิกงาน เห็นเธอกลับมาก็ขมวดคิ้ว "เธอไปทำอะไรมา กับข้าวก็ไม่ทำ ฉันทำงานมาทั้งวันเหนื่อยจะแย่..."
"ผัวะ!"
พี่เฉียนฟาดเงินหนึ่งเหมาสี่เหมาลงบนโต๊ะ "ใครๆ ก็เหนื่อยแทบตายทำงานหาเงินทั้งนั้นแหละ"
คำพูดของเฒ่าเฉียนถูกกลืนกลับลงคอ "อย่างที่เธอบอกเมื่อวานว่าไปทำงานบ้านสกุลซูเฒ่า เป็นเรื่องจริงน่ะเหรอ แล้วนี่เขาให้ค่าแรงด้วย? ไม่ใช่บอกกันว่า บ้านเขาจนจะอดตายอยู่แล้วรึ?"
พี่เฉียนส่งเสียงเหอะเย็นชา "คนข้างนอกโมเมกันไป เธอก็เชื่อด้วย จินเล่อบ้านเขาตอนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ มือเล็กๆ เนี่ยประณีตมาก ราวกับสาวทอผ้าบนสวรรค์เลยทีเดียว! ออกแบบพวงกุญแจเล็กๆ ถูกหัวหน้าใหญ่สหกรณ์สรรพสินค้าถูกใจแล้ว พิเศษถึงขั้นผลิตส่งให้สหกรณ์สรรพสินค้าโดยเฉพาะเลยล่ะ!"
ที่จริงตัวเธอเองก็ไม่รู้หรอก ก็แค่ฟังหลินหยุนเล่าคร่าวๆ ไม่กี่ประโยค แต่ก็นึกแต่งแต้มต่อเองได้ถึงขนาดนี้ ยังไงก็คงใกล้เคียงความหมายประมาณนี้แหละ
"สหกรณ์สรรพสินค้า?" ตาเฒ่าเฉียนเบิกกว้างขึ้น "เด็กสาวจินเล่อนี่มีความสามารถขนาดนี้เลย? ปกติหล่อนก็พูดไม่เป็นไม่ใช่รึ?"
พี่เฉียนกลอกตาใส่เขา "ก็แค่พูดติดอ่างบ้าง จะเรียกว่าพูดไม่เป็นได้ยังไง อีกอย่างจินเล่อถ้าพูดช้าลงหน่อย ใครจะไปฟังออกว่ามีปัญหานี้ แต่ก่อนเราคุยกับเขาน้อย ก็เลยไม่รู้รายละเอียด"