กลับมาจากสหกรณ์สรรพสินค้า หลินหยุนก็พูดกับซูอี้อันว่า "ฉันว่าไอ้หงจวินที่สหกรณ์น่ะไม่เลวนะ นายว่าเหมาะกับเล่อเล่อไหม"
ซูอี้อันขมวดคิ้ว "เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วันเองนะ"
"ก็คนอื่นเขาเจอกันแค่ครั้งเดียวก็จดทะเบียนกันแล้วไม่ใช่เหรอ" หลินหยุนกลับไม่คิดว่ามีอะไร ยังไงเสียยุคสมัยนั้นบางคู่ยังไม่เคยเจอหน้ากันก่อนแต่งด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเธอก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ยังต้องสืบถามอีกสักหน่อย
"รอให้พ่อของลูกกลับมาก่อน ฉันจะให้เขาไปถามหัวหน้าหูดู ยังไงหงจวินก็สนใจเล่อเล่อแน่นอน แถมยังบอกว่าพูดติดอ่างไม่ใช่ข้อเสียอีก" หลินหยุนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าไม่เลว เธอไม่เคยคิดจะไต่เต้าอะไร เพราะฉะนั้นตอนที่กู้จิ่งซิวมาสู่ขอ เธอก็ไม่ได้ดีใจมากมายนัก
เรื่องการแต่งงานของลูกสาวมีข้อกำหนดแค่สองอย่าง หนึ่งคืออีกฝ่ายต้องเป็นคนดี ครอบครัวก็ดีด้วย สองคือต้องดีกับเล่อเล่อ
ซูจินเล่อเพิ่งมาถึงตลาด ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น
เหมินเนียงถอนหายใจยาวเหยียด "หนูมาได้สักทีนะ ข้านึกว่าไม่คิดขายเสื้อแล้วเสียอีก"
สองวันมานี้ไม่ใช่แค่ซูจินเล่อที่ไม่มา หลินหยุนก็ไม่มา เอาแต่อยู่บ้านทำพวงกุญแจส่งให้สหกรณ์สรรพสินค้า เหมินเนียงเลยไม่ได้เจอซูจินเล่อมาหลายวัน เธอนึกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บ้านสาวน้อยเสียอีก
"ป้า หนูไม่เป็นไร" ซูจินเล่อยิ้มให้เธอ หยิบลูกอมผลไม้ออกมาจากอกเสื้อหนึ่งกำมือ แจกให้ทุกคนคนละนิด "ไปซื้อมาจากสหกรณ์สรรพสินค้ามา หวานมากเลย"