ใบหน้าของซ่งฉือซวี้ดำคล้ำจนแทบดำไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เขามาออกเดต ไม่ได้มาเจอคู่แข่งทางรัก คนพวกนี้พากันมาเสนอหน้าให้เห็นอยู่ได้ เจียงหงจวินก็ยังพอว่า อย่างน้อยก็มีความสามารถในการแข่งขันอยู่บ้าง นิสัยก็ดี พอจะเป็นคู่แข่งทางรักของเขาได้
แต่กู้จิ่งซิวนี่ เมียท้องแก่ขนาดนั้นแล้วยังจะโผล่มาเป็นตัวตลกอีกเหรอ?
เขาจับมือเล็ก ๆ ของซูจินเล่อไว้ แล้วเตะกู้จิ่งซิวกระเด็นไปตรง ๆ “ไสหัวไป!”
หยางมู่ฉิงมองเขาด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา “พี่ฉือซวี้...”
ซ่งฉือซวี้โจมตีไม่เลือกหน้า “เธอก็ไสหัวไป!”
ถ้าหยางมู่ฉิงไม่ได้กำลังท้อง เขาคงลงมือไปนานแล้ว กล้ามาทำลายชื่อเสียงของเขาต่อหน้าเล่อเล่อได้ยังไง!
เขาปั่นจักรยานพาซูจินเล่อจากไปอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังมีเสียงทะเลาะกันของสองสามีภรรยาดังไล่หลังมา “โทษเธอทั้งนั้น! ถ้าตอนนั้นเธอไม่ช่วยฉันขึ้นมาจากแม่น้ำ ฉันจะไปแต่งงานกับเธอได้ยังไง ป่านนี้คนที่อยู่ข้างพี่ฉือซวี้อาจเป็นฉันไปแล้วก็ได้!”
กู้จิ่งซิวยิ่งโมโหกว่าเดิม “ถ้าเธอไม่ตามตื๊อฉัน ฉันคงแต่งเล่อเล่อเป็นภรรยาไปนานแล้ว! เธอมีอะไรสู้เขาได้บ้าง?”
หยางมู่ฉิงลงมือทุบตีเขาทันที “ไอ้สารเลว! ชอบเขาขนาดนั้น แล้วทำไมยังขึ้นเตียงกับฉัน!”
ปากก็บอกว่าแต่งกับเธอเพราะจำใจ แต่หลังแต่งงานเขาก็ไม่ได้ประพฤติตัวเหมือนหลิ่วเซี่ยฮุ่ยสักหน่อย ไม่อย่างนั้นเธอจะท้องได้ยังไง?
สีหน้าของซ่งฉือซวี้ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาเร่งความเร็วของจักรยาน แล้วพูดเสียงเบาว่า “เล่อเล่อ ปิดหูไว้นะ ต่อไปเจอสองคนนั้นก็เดินอ้อมไปเลย”