นี่เป็นหนึ่งในคู่แข่งหัวใจที่น่ากลัวที่สุดของเขาเลยนะ ตอนนั้นหลินหยุนถึงกับพิจารณาเรื่องนี้อย่างจริงจัง แถมจินเล่อยังเรียกพี่หงจวินอยู่คำแล้วคำเล่าอีกด้วย
ตอนนั้นเขาแทบจะหึงจนตายอยู่แล้ว ถ้าไม่ไหวตัวทัน เมียคงหลุดมือไปแล้ว
ซูจินเล่อพยายามสะบัดมือแต่ก็ไม่หลุด ได้แต่หน้าแดงแล้วแอบถลึงตาใส่ซ่งฉือซวี้ ก่อนจะเอ่ยทักทาย “พี่หงจวิน”
เจียงหงจวินได้สติกลับมา แววตาค่อย ๆ หม่นลง เขาฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ยินดีด้วยนะ”
เดิมทีเขาคิดว่าค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป บางทีอาจยังมีโอกาส แต่ตอนนี้ดูแล้วคงเป็นไปไม่ได้แล้ว ถึงอย่างนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองคงไม่คู่ควรกับผู้หญิงอย่างจินเล่อจริง ๆ เขาธรรมดาขนาดนั้น ส่วนเธอก็ยอดเยี่ยมขนาดนี้...
ระหว่างทางกลับจากสหกรณ์สรรพสินค้า ซ่งฉือซวี้อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่จักรยานก็ยังปั่นช้าลง
ซูจินเล่อนั่งอยู่ด้านหลังด้วยความสงสัย “คุณเสียเงินไปตั้งมากมาย ยังอารมณ์ดีได้อีกเหรอ”
ซ่งฉือซวี้ขานรับ “อืม อารมณ์ดี”
ซูจินเล่อถามอย่างกังขา “ดีใจอะไร”
ซ่งฉือซวี้พูดเสียงเบา “เล่อเล่อ ตอนนี้ไม่มีใครมาแย่งคุณกับผมแล้ว”
ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องใช้สมองคิดหาทางทุกคืนว่าจะทำอย่างไรให้หลินหยุนเลิกหาคู่ให้ซูจินเล่ออีก เขาเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาเสมอ แต่ช่วงนั้นกลับทำตัวราวกับคนต่ำช้า พูดให้ร้ายผู้ชายคนอื่นไปไม่น้อย
ตอนนี้ก็ดีแล้ว คนรักของซูจินเล่อคือเขา
ถนนข้างหน้าขรุขระอยู่บ้าง จักรยานจึงโคลงเคลง ซูจินเล่อเผลอกอดเอวเขาโดยไม่รู้ตัว ซ่งฉือซวี้รู้สึกว่ามีบางอย่างนุ่มนิ่มกระแทกเข้ามา จนแทบรู้สึกว่าวิญญาณจะลอยตามไปด้วย...