ซูจินเล่อรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ใครเล่าจะไม่เคยมีช่วงเวลาตาพร่ามัวบ้าง?
เห็นเธอเงียบไป มือของซ่งฉือซวี้ที่วางอยู่บนเอวเธอก็ค่อย ๆ กระชับแน่นขึ้น “แล้วตอนนี้ล่ะ?”
ซูจินเล่อรีบตอบ “ตอนนี้ฉันชอบคุณ”
ซ่งฉือซวี้เตือนเธอ “เธอปฏิเสธฉันตั้งสามครั้ง ยังสาบานด้วยว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉัน เอาแต่พูดว่าฉันเป็นคนดี”
ซูจินเล่ออ้าปากค้าง คนที่ขุดเรื่องเก่ามาพูดกลายเป็นซ่งฉือซวี้ไปได้ยังไง?
เธอพยายามหาคำพูดมาโต้กลับ “หยางมู่ฉิงยังเรียกคุณว่าพี่ฉือซวี้เลยนะ!”
“ฉันไม่เคยชอบเธอ ไม่เคยมองเธอแม้แต่แวบเดียว ตั้งแต่วันที่เธอเริ่มปรากฏตัว ในสายตาฉันก็มีแค่เธอคนเดียว” ซ่งฉือซวี้พูดอย่างหนักแน่น ปิดทางที่เธอจะขุดเรื่องเก่ามาพูด “รวมถึงหานชิงเมิ่งด้วย นอกจากครั้งที่ช่วยคน ฉันไม่เคยคุยกับเธอเกินครึ่งประโยค และไม่เคยรับของที่เธอส่งมาให้แม้แต่ชิ้นเดียว”
พูดจบเขาก็เตือนเธออีกครั้ง “ผ้าลูกไม้ที่เจียงหงจวินส่งให้ ตอนนั้นเธอชอบมากไม่ใช่หรือ?”
ซูจินเล่อพูดตะกุกตะกัก “นั่น...นั่นมันไม่เหมือนกัน”
ตอนนั้นเธอต้องการผ้าลูกไม้ผืนนั้นมาก จะปฏิเสธไม่เอาได้อย่างไร อีกอย่างเธอก็จ่ายเงินไปแล้วไม่ใช่หรือ?
ซ่งฉือซวี้มองเธอจากเบื้องบน “ถ้าหานชิงเมิ่งส่งของให้ฉัน หรือถ้าฉันเคยรู้สึกดีกับหยางมู่ฉิงมาก่อนล่ะ?”
พอซูจินเล่อนึกถึงความเป็นไปได้นั้น หัวใจก็รู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งเจ็บปวด แต่เรื่องพวกนี้ดูเหมือนเธอเองก็เคยทำมาแล้ว เธอเคยรับของจากเจียงหงจวิน และก็เคยชอบกู้จิ่งซิวจริง ๆ