ผู้อำนวยการหยางและหยางมู่ฉิงลุกขึ้นพร้อมกัน พวกคนงานในห้องทำงานก็พากันหันกลับไป
แต่ช่วงที่ยามพูดนั่นเอง เจ้าหน้าที่อัยการในเครื่องแบบก็มาถึงห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงานแล้ว เพราะเพิ่งกินข้าวเสร็จยังไม่ถึงเวลาทำงาน ข้างหลังเลยมีพวกคนงานตามมาดูความครึกครื้นอยู่พรืด
เจ้าหน้าที่อัยการคนที่อยู่หัวแถวหยิบบัตรออกมา สีหน้าเคร่งขรึม "ท่านคือผู้อำนวยการหยางแห่งโรงงานอาหารกระป๋องจิงเป่ยใช่หรือไม่ เชิญพวกเราไปสักหน่อย ให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วย"
แม้จะไม่ได้บอกชัดว่าเรื่องอะไร แต่อัตลักษณ์และน้ำเสียงของเขาก็บ่งบอกทุกอย่างแล้ว
หยางมู่ฉิงนิ่งค้าง ตะลึงไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้สติ "พวกคุณจะพาพ่อฉันไปไหน ท่านเป็นผู้อำนวยการนะ พวกคุณจะจับคนตามอำเภอใจได้อย่างไร"
น่าเสียดาย ฐานะลูกสาวผู้อำนวยการโรงงานของนาง ต่อหน้าพวกเจ้าหน้าที่อัยการนั้นไร้ค่า ไม่มีใครอธิบายให้ฟัง มีเพียงคำพูดเย็นชา "โปรดอย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ ข้างหลังมีพวกเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่"
ผู้อำนวยการหยางย่อมรู้แก่ใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป เขาหลับตาลงชั่วขณะ รู้ว่าครั้งนี้ตัวเองจบสิ้นแล้ว…
หัวหน้าคนงานที่มาเรียกร้องความเป็นธรรมให้ซูเวยหัวพากันชะงัก เขาพึมพำกับตัวเอง "ผู้อำนวยการถูกพาตัวไป งั้นโรงงานพวกเราจะเอายังไง"
น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่อัยการผู้นั้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ทางเบื้องบนส่งผู้อำนวยการโรงงานคนใหม่มาแล้ว จะไม่ให้เรื่องส่วนตัวส่งผลกระทบต่อการทำงานปกติของโรงงาน ทุกคนวางใจทำงานไปเถอะ"