เดิมทีเขาแค่อยากจะบอกว่า ครั้งนี้ที่ส่งผู้อำนวยการหยางเข้าคุก ซ่งฉือซวี้ก็มีส่วนช่วยเหลือ รอให้งานสวนสนามจบลง ค่อยหาโอกาสเชิญเขามากินข้าว
แต่ตอนนี้เขาไม่อยากพูดแล้ว แถมยังอยากไปหักขาซ่งฉือซวี้ด้วยซ้ำ...
ซูจินเล่อมองซูอี้อันอย่างงุนงง “พี่ ไม่ได้จะต่อยพี่ซ่งใช่ไหมคะ”
ซูอี้อันเอ่ยเสียงเย็น “ผมจะต่อยเขาทำไม”
ซูจินเล่อถึงรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด รีบเปลี่ยนเรื่อง “คือว่า... พรุ่งนี้หนูต้องไปรายงานตัวที่คณะนาฏศิลป์แล้วนะคะ...”
สีหน้าของซูอี้อันจึงผ่อนคลายลง เขาลูบผมของน้องสาวเบาๆ “ตื่นเต้นไหม”
“นิดหน่อยค่ะ” ซูจินเล่อพยักหน้า แต่ก็รีบส่ายหน้า “แต่หนูเตรียมพร้อมแล้วนะ เอาชุดเต้นมาด้วย”
ซูอี้อันยิ้ม “ทุกคนต้องชอบหนูแน่”
นอกจากจะพูดติดอ่างเล็กน้อยแล้ว จินเล่อก็เป็นผู้หญิงที่ใจดีและใสซื่อมาก ซูอี้อันนึกไม่ออกว่าใครในโลกนี้จะไม่รู้สึกว่าน้องสาวของเขาน่ารัก ไม่ชอบเล่อเล่อ
ถ้ามี คนคนนั้นคงตาบอด!
ซูจินเล่อไม่รู้ว่าแผนกส่งกำลังบำรุงของคณะนาฏศิลป์จิงเป่ยมีเจ้าหน้าที่กี่คน เธอจึงเตรียมพวงกุญแจมาห้าอัน กลัวไม่พอเลยยัดเพิ่มลงในกระเป๋าอีกหลายอัน
หลินหยุนเอากระเป๋าผ้ามาใส่ให้พลางบ่นอย่างเสียดาย “นี่มันตั้งหลายบาทนะ จะให้ไปฟรีๆ อย่างนี้เหรอ!”
ซูเวยหัวหัวเราะร่วน “เย็นนี้ฉันกลับบ้านแล้วทำเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน วันแรกที่เล่อเล่อไปทำงาน ต้องสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานนะ”
“ต้องบอกด้วยหรือ ฉันเสียดายนิดหน่อยเอง!” หลินหยุนเหลือกตาใส่เขา ก่อนจะช่วยจัดทรงผมให้ซูจินเล่อ