หยางมู่ฉิงตั้งใจหาเรื่องอย่างแน่วแน่ "ที่บ้านมีธุระก็ลางานทุกวันได้เลยหรือ แล้วถ้าการผลิตเสียหายล่ะ ใครจะรับผิดชอบ"
เสี่ยวหลิวเม้มปาก "ตอนนี้สายการผลิตไม่ได้ยุ่งมาก ทุกคนก็จัดการกันได้ หนูถามหัวหน้ากะสายการผลิตแล้ว เขาบอกว่าไม่ทำให้การผลิตเสียหายค่ะ"
"อย่างนี้หมายความว่าใครจะลางานมั่วซั่วก็ได้หรือ" หยางมู่ฉิงปรายตามองเย็นชา "แล้วโรงงานจะวุ่นวายขนาดไหน"
เสี่ยวหลิวได้แต่พูดไม่ออกในใจ คนงานคนไหนยอมลางานทุกวัน ที่ลางานก็ต้องโดนหักเงินเดือนกับเงินโบนัสนะ แล้วที่ผ่านมาหยางมู่ฉิงก็เห็นได้ชัดว่าเจาะจงเล่นงานซูเวยหัวทุกเรื่อง แผนกตรวจสอบคุณภาพก็ตรวจแต่ซูเวยหัว แผนกประชาสัมพันธ์เขียนเอกสารก็ไปแต่สายการผลิตของซูเวยหัว
ถ้าเขาไม่ลางาน ไม่แน่ว่าวันไหนก็ถูกจับผิดได้ เรื่องพวกนี้คนในโรงงานรู้แก่ใจ แต่ก็โกรธแต่ไม่กล้าพูด ใครใช้ให้เป็นลูกสาวผู้อำนวยการโรงงาน แล้วผู้อำนวยการหยางก็ตามใจลูกสาวคนนี้เหลือเกินล่ะ
เห็นเสี่ยวหลิวเงียบ หยางมู่ฉิงก็หยิบแบบฟอร์มโยกย้ายตำแหน่งพนักงานออกมาจากลิ้นชัก "เอานี่ไปให้ซูเวยหัว ให้เขาเซ็นชื่อ"
เสี่ยวหลิวรับมากวาดตาดู ก็ชะงัก "นี่..."
หยางมู่ฉิงมองนางแวบหนึ่ง "คนงานก็ต้องปฏิบัติตามการจัดสรรงานตามปกติ เธอบอกไม่ใช่หรือว่าสายการผลิตไม่ยุ่ง งั้นก็ดีแล้ว"
"แต่ว่า..." เสี่ยวหลิวลังเล "พวกเราไม่เคยมีแบบอย่างย้ายจากตำแหน่งผลิตไปห้องหม้อต้มเลยนะคะ แล้วห้องหม้อต้มแต่ละปีก็ทำงานแค่ไม่กี่เดือน ก็จ้างคนข้างนอกมาช่วยเอา"
หยางมู่ฉิงเลิกคิ้ว "ฉันเป็นหัวหน้า หรือเธอเป็นหัวหน้า"
เสี่ยวหลิวอยากด่ามารดาจริง ๆ หยางมู่ฉิงก็แค่หัวหน้าแผนกคนหนึ่ง นางมีสิทธิอะไรไปโยกย้ายตำแหน่งคนอื่น