บ่ายวันนั้น สาวที่เคยขายชุดช่องสีน้ำเงินให้หยางมู่ฉิงก็มารับเสื้อผ้า
มีเสื้อผ้าสองตัวด้วยกัน หนึ่งในนั้นก็เป็นชุดช่องสีน้ำเงินนั่นเอง ส่วนอีกตัวเป็นชุดเดรสติดกันสีขาวครีม ดีไซน์เรียบง่ายดูคลาสสิก แตกต่างตรงที่ตรงเอวกับแนวคอเสื้อถูกประดับด้วยลูกไม้สีขาวเย็บเป็นวง
ชุดที่เคยดูเรียบๆ จึงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา ราวกับเต็มไปด้วยกลิ่นอายความโรแมนติก
"สวยเกินไปแล้ว!" หญิงสาวปิดประตู แล้วดึงม่านปิด "ฉันขอใส่ตอนนี้เลยนะ!"
ซูจินเล่อหันหลังให้ พลางหัวเราะ "คุณลองไปเดินแถวหน้าโรงงานอาหารกระป๋องดูสิ เผื่อมีคนมาซื้อชุดของคุณต่อนะ"
หญิงสาวทำท่าอาลัยอาวรณ์นิดๆ "ฉันไม่อยากขายหรอก ชุดสวยขนาดนี้ฉันจะใส่ไปทำงาน"
ว่าแต่ที่ไหนมันจะมีคนโง่มากมายขนาดนั้นกัน?
ซูจินเล่อหันกลับมา รูดซิปด้านหลังให้ แล้วยื่นที่คาดผมสีฟ้าอ่อนให้ "ใส่สีขาวบนหัวมันไม่ดีหรอก สีนี้เข้ากันดีนะ คุณเอาไปได้"
"แถมที่คาดผมให้อีกแล้วเหรอ!" หญิงสาวดีใจจนหัวเราะ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าที่คาดผมแบบนี้ก็มีอยู่เจ้าเดียว ไม่มีขายที่อื่น
จ่ายเงินส่วนที่เหลืออย่างสบายอารมณ์แล้ว นางก็ใส่ชุดใหม่เดินออกประตูไป ไม่รีบกลับบ้าน แถมแวะไปหน้าโรงงานอาหารกระป๋องด้วย
เวลานี้เป็นช่วงที่โรงงานอาหารกระป๋องเพิ่งเลิกงาน หยางมู่ฉิงขี่จักรยานออกมาจากประตู พอดีเห็นหญิงสาวในชุดกระโปรงผ้าชีฟองสีขาวเดินผ่านหน้า สายตาผู้คนมากมายก็มองตามไป
ด้านหลังมีคนกำลังคุยกัน "นั่นมันชุดนางฟ้าใช่ไหม ทำไมสวยจัง?"