ซูจินเล่อก็เป็นเด็กสาวเหมือนกัน ไม่รู้ว่านางจะเดินไหวหรือเปล่า…
เจ้าของร้านชะงักไปครู่หนึ่ง “หา?”
เมื่อครู่ไม่ใช่บอกว่าไม่เข้าท่าหรอกหรือ?
ซ่งฉือซวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำได้หรือไม่?”
“ทำได้ ทำได้!” เจ้าของร้านได้สติกลับมาแล้ว ท่าทางกระตือรือร้นกว่าเมื่อครู่ร้อยเท่า “ทางร้านเรากำลังมีโปรโมชัน ทรงผมนี้ห้าหยวน แถมมูสหนึ่งขวดเล็กด้วย!”
ตัดผมราคาห้าหยวน แพงมากจริง ๆ แต่ซ่งฉือซวี้ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว “อืม จัดเลย”
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป แม้เจ้าของร้านตัดผมจะผ่านตาคนมามากแล้ว แต่ตอนนี้มองดูบุรุษในกระจกก็ยังอดตะลึงไม่ได้ นางตื่นเต้นวิ่งไปหากล้องถ่ายรูป “สหาย สหาย ข้าขอถ่ายรูปท่านหน่อย ติดไว้หน้าร้านเราได้หรือไม่? เดี๋ยวข้าเพิ่มมูสให้อีกขวด มูสนี่ซื้อต่างหากตั้งขวดละสองหยวนนะ!”
เส้นผมทั้งหมดของบุรุษถูกหวีไปด้านหลัง เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลาและสันคิ้วที่กดดัน ใบหน้าเรียวคม ดวงตาสีดำสนิทเรียวยาว เวลามองคนก็เย็นชาและเมินเฉย
หากถ่ายไว้เป็นใบปิดโฆษณา นางรู้สึกว่าธุรกิจของตนจะดีขึ้นอีกเท่าตัว!
ซ่งฉือซวี้ยืนขึ้น ตัวเขาแต่เดิมก็สูง พอเปลี่ยนทรงผมนี้ ยิ่งดูสูงโปร่งและตั้งตรงยิ่งขึ้น หยิบเงินห้าหยวนจากกระเป๋าวางบนโต๊ะ “ไม่จำเป็น”
เจ้าของร้านรีบวิ่งตาม “สหาย มูสนี้ท่านก็ต้องเอาไปนะ พรุ่งนี้อย่าลืมจัดแต่งทรงด้วย!”