เธอจ้องมองด้วยความตกตะลึง ซ่งฉือซวี้ตรงหน้าเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถ้าบอกว่าตัวเองแต่งตัวอย่างพิถีพิถันเพื่อขายเสื้อผ้า ซ่งฉือซวี้แต่งมาเพื่ออะไรกัน?
ซ่งฉือซวี้สวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวที่เธอเคยให้ไว้ เมื่อเห็นซูจินเล่อก็ดูเคอะเขินเล็กน้อย แต่พอกวาดสายตามาที่เธอ ก็ชะงักไปทันที
เขาดูออกว่า วันนี้ซูจินเล่องดงามกว่าทุกครั้ง
เธอใส่กระโปรงพลีตลายตารางสีน้ำเงินตัวหนึ่ง ยาวต่ำกว่าเข่ามาประมาณหนึ่งในสาม เผยให้เห็นเรียวขาเรียวงามขาวนวล เสื้อเชิ้ตครึ่งตัวบนเป็นแบบสั้น กระโปรงเป็นเอวสูง ยิ่งขับให้ช่วงเอวดูบอบบางราวกับจะโอบได้ในฝ่ามือเดียว
ผมสีดำขลับรวบหลวม ๆ ไว้ท้ายทอย ถักสลับกับที่คาดผมสีฟ้าอ่อน ดวงตาคู่สวยราวกับเมล็ดอัลมอนด์นั้น มองเห็นขนตาได้ชัดเจนภายใต้แสงอาทิตย์
เขากระแอมเบา ๆ สองครั้ง: “เธอมาแล้วเหรอ”
ซูจินเล่อพยักหน้า ดวงตากลมโตขาวดำคมชัดเหลือบมองมาที่ผมของเขา: “พี่ซ่งค่ะ นี่พี่ใช้เจลใส่ผมเหรอ”
ซ่งฉือซวี้รีบปฏิเสธทันควัน: “ไม่ใช่”
ไอ้ของนั่นเรียกว่ามูส
ซูจินเล่อรับคำเบา ๆ ในใจเธออยู่ที่การประกวดร้องเพลงที่กำลังจะถึงกับวิธีทำการค้าต่างหาก ฉะนั้นแม้ซ่งฉือซวี้จะแต่งตัวโดดเด่นสะดุดตาอยู่บ้าง ก็เท่ากับโยนหยกให้แพะดูดี ๆ นั่นเอง…
คนมาดูการแข่งขันมากมาย ซ่งฉือซวี้เดินตามหลังเธอ ร่างสูงใหญ่คอยบังป้องอยู่เงียบ ๆ จงใจกันสายตาชายอื่น เขาพูดเสียงเบา: “กระโปรงของเธอนี่…”
เพราะจะมาดูแข่งกับเขา เลยจงใจสวมมาอย่างนั้นหรือ?