ใบหน้าน้อย ๆ ที่เพิ่งจะครื้นเครงของเธอหมองลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะไม่ได้ดูการแข่งขัน แต่เพราะนึกขึ้นได้ว่าชาติก่อนตัวเองกลับไม่มีเพื่อนสนิทสักคน แถมยังเสียเวลาช่วงที่ดีที่สุดไปกับกู้จิ่งซิว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าจริง ๆ
ซูอี้อันมองเธอด้วยความเอ็นดู "ให้แม่ไปเป็นเพื่อนดีไหม แกไปคนเดียว พี่ก็ไม่วางใจ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ ที่บ้านยุ่งจะตาย จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้อยากดูขนาดนั้น" ซูจินเล่อพูดพลางเอามือลูบตั๋วสองใบที่มีตราประทับสีแดง "ให้คนที่เขามีเวลาไปเถอะ"
ซูเวยหัวรับช่วงต่อ "พ่อนึกว่าเรื่องอะไร ให้หงจวินไปเป็นเพื่อนสิ จะได้สานสัมพันธ์กัน"
ซูจินเล่อหน้าแดง "พ่อคะ หนูกับพี่หงจวินเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ"
ซูเวยหัวผิดหวังเล็กน้อย "หงจวินเป็นเพื่อนที่ดีนะ อีกอย่างความรู้สึกก็ต้องปลูกปั้นกัน... สมัยที่พ่อกับแม่เพิ่งรู้จักกัน ก็ไปดูคณะนาฏศิลป์แสดงที่หมู่บ้านด้วยกันนั่นแหละ..."
ซ่งฉือซวี้ที่นั่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นทันใด "พรุ่งนี้ผมมีเวลาว่าง"
"หา?" ซูจินเล่อหันไปด้วยความฉงน แล้วก็เข้าใจเร็วพลัน "พี่ซ่งอยากไปดูการแข่งขันเหรอคะ งั้นตั๋วสองใบนี้ให้พี่นะ"
ซูอี้อันขมวดคิ้ว เขาไม่รู้เลยว่าซ่งฉือซวี้ชอบดูการแข่งขันร้องเพลงด้วย
ซ่งฉือซวี้กระแอมเบา ๆ "ผมแค่บอกว่าผมมีเวลา แต่คนอื่นอาจไม่มี หู่จื่อกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ เสี่ยวอู่ไปอยู่กับเมียและลูก ยังไงผมก็ไม่มีอะไรทำ"