เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเจ็ดโมง ระหว่างเดินทางไปร้านเสื้อผ้าหงเหมย ก็บังเอิญผ่านโรงงานเหล็กกล้า ได้ยินเสียงร้องเพลงดังเป็นระเบียบดังมาจากข้างใน แสดงว่าคู่แข่งก็มาซ้อมร้องแต่เช้าเหมือนกัน แต่ชุดการแสดงของพวกเธอยังจัดการไม่เรียบร้อยเลย!
หลิวหงเหมยกับสามีกำลังกินซาลาเปาไส้กุยช่าย พอเข้าร้านเสื้อผ้าก็เจอกลิ่นกุยช่ายบวกกับต้นหอม จ้าวลี่ทนรังเกียจไม่ไหว เอามือปิดจมูก: "เสื้อผ้าล่ะ?"
หลิวหงเหมยยัดต้นหอมเข้าปาก พูดพลางยิ้ม: "เสร็จแล้วจ้ะ เสร็จแล้ว เมื่อคืนฉันกับตาแก่ทำโอทีจนดึก กลัวจะทำให้เรื่องใหญ่ของพวกคุณเสียหายน่ะ! เป็นลูกค้าประจำทั้งนั้น ฉันทำธุระให้คุณยังไม่สบายใจอีกหรือไง?"
สีหน้าของจ้าวลี่ถึงค่อยดีขึ้นหน่อย: "ให้ทุกคนไปลองก่อน ดูว่าตรงไหนไม่พอดีบ้าง"
หลิวหงเหมยมือที่เพิ่งจับต้นหอมยังไม่ได้ล้าง หยิบเสื้อผ้าออกมาเลย: "ตัดตามขนาดที่วัดไว้หมดแล้ว ไปลองได้เลยสบายใจได้"
จ้าวลี่เป็นคนพิถีพิถัน ปกติเธอก็แต่งตัวเนี้ยบมาก พอชุดการแสดงมาอยู่ในมือ เธอก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล รีบหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด: "นี่ผ้าอะไร ไม่เหมือนกับเสื้อสำเร็จรูปที่ฉันดูก่อนหน้านี้"
"โอ๊ย ตรงไหนไม่เหมือน ก็เหมือนกันหมดแหละ!" หลิวหงเหมยพูดกลบเกลื่อน วางเสื้อผ้าลงบนโต๊ะ: "พวกคุณดูเบอร์เองนะ มีสามไซส์ เล็ก กลาง ใหญ่ แบ่งกันเองก็พอแล้ว"
ทุกคนคิดอยากกลับไปซ้อมร้องเพลงต่อ ก็เลยกรูเข้ามาหยิบเสื้อผ้า เสื้อผ้าก็สีน้ำเงิน แต่ไม่เหมือนสีฟ้าน้ำที่ซูจินเล่อเลือกไว้ เป็นสีน้ำเงินเข้ม กางเกงขายาวกับเสื้อแขนสั้น ดีไซน์ก็สวยดี แต่พอใส่กับสีนี้ ก็ไม่ค่อยต่างจากชุดทำงานเท่าไหร่