ซ่งฉือซวี้ยกยิ้มมุมปาก จูงมือเธอเดินต่อไปข้างหน้า
ผ้าแถวนี้มีให้เลือกเยอะมาก ซูจินเล่อค่อย ๆ เพลิดเพลินไปกับการเลือกซื้อจนลืมเวลา เธอไม่เพียงซื้อผ้าไปตั้งมากมาย แต่ยังซื้ออุปกรณ์ตกแต่งสำหรับทำเสื้อผ้าอีกเพียบ แถมยังเจอแผงขายผ้าลูกไม้อีกด้วย
ข้าวของเยอะเกินไปจนถือไม่ไหว ซ่งฉือซวี้จึงซื้อกระสอบสานใบใหญ่มาอีกใบหนึ่ง จนใส่ของเต็มแน่นขนัด
ในที่สุดเมื่อเดินออกจากตลาด ซูจินเล่อก็นึกขึ้นได้ขึ้นมาว่า "พี่ซ่ง เมื่อกี้ทั้งหมดใช้เงินไปเท่าไหร่หรือ"
เธอจำได้แต่ว่าซื้อของ ส่วนซ่งฉือซวี้เดินจ่ายเงินตามหลัง ข้าวของมากมายทำให้เธอลืมราคาที่แน่นอนไปจนหมด จำได้แต่คร่าว ๆ...
ซ่งฉือซวี้หัวเราะเบา ๆ "ลืมแล้ว"
ซูจินเล่อหงุดหงิด "แล้วฉันจะคืนเงินพี่ได้ยังไง"
ซ่งฉือซวี้วางกระสอบไว้ที่เบาะหลังรถ เปิดประตูให้เธอขึ้นไป "ไม่ต้องรีบ"
ซูจินเล่อเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะซื้อของ ติดเงินมาไม่พอ เธอกัดริมฝีปาก "งั้นกลับไปแล้ว ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจนนะ"
ซ่งฉือซวี้เลิกคิ้ว "ชัดเจนแค่ไหน"
ซูจินเล่อ "..."
ในอุ้งมือเธอยังมีไออุ่นของเขาหลงเหลืออยู่ ครั้นพอทั้งสองต้องมาพูดเรื่องเงินอีก เธอก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นหญิงร้ายเจ้าชู้ยังไงยังงั้น
เพราะวกเข้าไปในเมืองอี้เฉิง ทำให้ระยะทางไปกลับเพิ่มขึ้นอีกสองชั่วโมง แถมซ่งฉือซวี้ยังขับรถช้า ดังนั้นกว่าพวกเขาจะผ่านอำเภอหมี่ยหวินอีกครั้ง ฟ้าก็จวนจะมืดแล้ว
ซ่งฉือซวี้จอดรถไว้ที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง หันไปถามเธอ "อยากเข้าห้องน้ำไหม"