รถจอดอยู่หน้าประตูบ้านพักรับรอง ตอนที่ซูจินเล่อขึ้นรถถึงได้รู้ว่าด้านหลังไม่มีใครเลย
ซ่งฉือซวี้อธิบายสั้นๆ ว่า "พวกนั้นมีภารกิจอื่น"
ภารกิจล้วนเป็นความลับ ซูจินเล่อเข้าใจดี จึงไม่ได้ถามอะไรมาก
เดิมทีเธออยากนั่งด้านหลัง แต่พอเปิดประตูรถถึงได้เห็นว่าด้านหลังเต็มไปด้วยเป้สนาม จึงต้องไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแทน
รถเคลื่อนตัวออกไป เธอนึกถึงบาดแผลของซ่งฉือซวี้จึงถามว่า "พี่ซ่ง บาดแผลคุณเป็นยังไงบ้าง"
"ยังไม่หาย" ซ่งฉือซวี้ขยับหัวไหล่เล็กน้อย เอ่ยเรียบๆ "งั้นระหว่างทางกลับช้าๆ หน่อยแล้วกัน คุณรีบกลับบ้านไหม"
ซูจินเล่อก็อยากรีบกลับบ้านอยู่หรอก แต่ยังไงอีกฝ่ายก็บาดเจ็บแล้วยังมาส่งเธอ เธอจะเร่งรัดได้ยังไง "ไม่รีบค่ะ คุณขับรถคนเดียวก็เหนื่อยแย่แล้ว ถ้าระหว่างทางเมื่อยก็พักก่อนก็ได้นะคะ"
รถแล่นออกจากอำเภอหมี่ยหวินอย่างมั่นคง ซูจินเล่อจำทางไม่เก่ง เลยดูไม่ออกว่าทิศทางที่ซ่งฉือซวี้ขับไม่ใช่เส้นทางเดียวกับตอนมา เธอซบหน้าต่าง คิดถึงเรื่องคณะนาฏศิลป์
ถึงแม้งานผู้ดูแลเครื่องแต่งกายจะไม่ยุ่ง แต่ก็ต้องไม่อิสระเหมือนเดิมแน่ๆ งานที่ร่วมกับสหกรณ์สรรพสินค้าทั้งหมดก็ต้องให้หลินหยุนรับผิดชอบแทน คณะนาฏศิลป์ไม่เหมือนกับหน่วยงานอื่น การจัดการเวลาไม่เข้มงวดมาก เธอก็เลยยังตัดเย็บเสื้อผ้าหาเงินได้
พอมีรายได้ที่มั่นคง ความกดดันก็จะลดลงมาก แล้วเธอจะได้ตั้งใจทำเสื้อผ้าที่ตัวเองชอบมากขึ้น ไม่ใช่แค่ทำตามตลาดอย่างเดียว