หลินหยุนคิดไว้แล้ว เดี๋ยวจะตุ๋นซี่โครงหมู แล้วให้อี้อันออกไปซื้อกับข้าวสำเร็จรูปมาอีกสักสองสามอย่าง ต้องเลี้ยงต้อนรับลูกเขยให้ดี! ดีกับลูกเขย ก็เท่ากับดีกับลูกสาวตัวเอง!
พอหลินหยุนเข้าบ้านมา ก็ชะงักไปอีก
เห็นซูอี้อันนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา ซูจินเล่อทำท่าอยากพูดแต่ไม่พูด สายตามองไปยังห้องครัว ในครัว คนที่เธอเตรียมจะเลี้ยงต้อนรับอย่างดี กำลังทำกับข้าวอยู่...
หลินหยุนวางซี่โครงหมูในมือลง แล้วรีบวิ่งเข้าไป "เสี่ยวซ่ง ลูกทำอะไรน่ะ"
ซ่งฉือซวี้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ป้าหยุน ผมทำกับข้าวน่ะครับ ป้าออกไปพักก่อนเถอะ"
หลินหยุนรีบแย่งของในมือซ่งฉือซวี้มา แล้วผลักเขาออกไป "ออกไปคุยกับเล่อเล่อเถอะ เดี๋ยวป้าทำกับข้าวเอง"
ซ่งฉือซวี้ยิ้มอารมณ์ดี "ป้าหยุน พอดีวันนี้ให้ป้าได้ชิมฝีมือผมสักหน่อยสิครับ ผมทำกับข้าวก็พอกินได้นะ"
หลินหยุนปรายตาขุ่นใส่ "เมื่อไหร่ก็ชิมได้ แต่วันนี้จะให้ลูกเข้าครัวทำกับข้าวได้ยังไง"
ซูอี้อันเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน "แม่ วันนี้เขามาโชว์ฝีมือน่ะ"
หลินหยุนถลึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์ "หุบปาก ลูกออกไปซื้อขาหมู ปีกไก่อะไรมาหน่อย เลี้ยงเสี่ยวซ่งดี ๆ!"
ซูอี้อันกัดกราม "ให้ผมเลี้ยงเขาเนี่ยนะ"
หลินหยุนหรี่ตาลง "จะไปไม่ไป"
ซูอี้อัน "..."
ซูอี้อันออกไปแล้ว หลินหยุนก็ยิ้มออกมาทันที เธอเห็นว่าถึงซ่งฉือซวี้จะไม่ได้มาครั้งแรก แต่ครั้งนี้สถานะเปลี่ยนไป มารยาทก็ไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักนิด ของที่นำมาก็จัดเต็มตามพิธีการขั้นสูงสุด เมื่อเทียบกับตอนที่กู้จิ่งซิวมาน่ะ ให้ความสำคัญมากกว่ากันไม่รู้กี่เท่า