เสียงของเธอไม่ดังนัก ซูอี้อันฟังไม่ชัด
เขาหันไปมองซ่งฉือซวี้ "นายไม่ขี่จักรยานเหรอ? ของตั้งเยอะแยะขนาดนี้จะเดินไปเนี่ยนะ?"
"ใกล้แค่นี้ ไม่ต้องขี่จักรยานหรอก" ซ่งฉือซวี้ตอบพลางเดินนำหน้าไป
ซูอี้อันชะงัก "ใกล้? แฟนนายก็อยู่ในบ้านพักครอบครัวเราเหมือนกันเหรอ?"
เขาจำได้ว่าที่บ้านพักครอบครัวไม่มีสาวน้อยโสดสักคนนี่นา!
เดินไปอีกสิบกว่าเมตร ข้างหน้าก็คือบ้านพักครอบครัวของเขาเองแล้ว ซูอี้อันเริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติ เขาหยุดฝีเท้า สายตาเย็นชาคู่หนึ่งจับจ้องไปที่ซ่งฉือซวี้ "แฟนนายคือใคร?"
ซ่งฉือซวี้ยังไม่ทันอ้าปาก ก็ถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะเสียก่อน
"พี่!" ซูจินเล่อออกมาจากบ้าน เธอมองเห็นซูอี้อันกับซ่งฉือซวี้เดินมาด้วยกันแต่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีว่าจะโกรธเลยสักนิด
แถมซูอี้อันยังช่วยคุณพี่ซ่งถือของอีก นั่นก็หมายความว่าเขาคงยอมรับและอวยพรให้พวกเขาแล้ว
ซูจินเล่อวางใจลงมา น้ำเสียงก็ผ่อนคลายขึ้นเยอะ "พี่มากับคุณพี่ซ่งเหรอ?"
พูดจบเธอก็เหลือบมองซ่งฉือซวี้อย่างเขินอาย แก้มเรื่อขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ
ซูอี้อันวางของในมือลง ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "ซ่งฉือซวี้ แฟนนายตกลงเป็นใคร?"
ซ่งฉือซวี้เม้มริมฝีปาก "อี้อัน จริงๆ แล้วฉันกับเล่อเล่อ..."
ซูจินเล่อโตมากับซูอี้อันตั้งแต่เด็ก เห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้เลยว่าพี่ชายโกรธ เธอกลัวว่าเขาจะลงไม้ลงมือ รีบเอาตัวบังซ่งฉือซวี้ไว้ "พี่ พี่ซ่งยังต้องไปร่วมพิธีสวนสนามนะ อย่าใช้กำลังนะ!"