ซูจินเล่อรู้สึกโกรธผุดขึ้นมาในใจ แต่เธอก็อดกลั้นไว้ "ตอนนี้ดูแบบร่างได้หรือยังคะ"
หานชิงเมิ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ตอบคำถามของซูจินเล่อ แต่กลับถามว่า "ฉันได้ยินว่าเธอพูดติดอ่างนิดหน่อย จริงหรือเปล่า"
คนปกติทั่วไปจะไม่เอ่ยถึงเรื่องบาดใจของคนอื่นโดยเจตนา
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ซูจินเล่อพูดได้ดีกว่าเดิมมากแล้ว ตราบใดที่ไม่ตื่นเต้นหรืออารมณ์พลุ่งพล่าน เธอพูดช้าลงหน่อยก็แทบฟังไม่ออก ช่วงที่เธอทำงานอยู่ในคณะนาฏศิลป์มาหลายวันนี้ แน่นอนว่าคงปิดบังไม่มิด แต่เรื่องนี้ก็ไม่กระทบงานของเธอ ทุกคนเลยมีน้ำใจไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้
หานชิงเมิ่งเป็นคนแรกที่พูดขึ้นมา แถมยังต่อหน้าซูจินเล่อทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
ซูจินเล่อค่อยๆ ยืดหลังให้ตรงขึ้น เธอมองหานชิงเมิ่งแล้วถามว่า "ได้ยินว่าเธอใช้เส้นเข้ามา จริงหรือเปล่า"
หานชิงเมิ่งโกรธจัด เธอลุกพรวดขึ้น หน้าขึ้นสีแดงก่ำ "เธอพูดบ้าอะไร! ฉันสอบเข้ามาด้วยฝีมือของตัวเองแท้ๆ! ทุกคนในคณะนาฏศิลป์รู้ดีว่าฉันเต้นเก่งที่สุด!"
การเต้นคือสิ่งที่เธอภูมิใจมากที่สุด เพราะความสัมพันธ์กับจ้าวเสวี่ยฟาง ก็เลยมีคนใช้คำพูดแบบนี้โจมตีเธอบ้าง ดังนั้นเธอจึงฝึกซ้อมมากกว่าคนอื่นวันละหนึ่งชั่วโมง เพื่อพิสูจน์ตัวเองด้วยฝีมือ
ตอนนี้แทบไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกแล้ว
ซูจินเล่อตอบออกมาสั้นๆ อย่างไม่ยี่หระ "อ้อ"