ซูอี้อันไม่อธิบายมากความ ได้แต่ยิ้มแล้วพูดว่า “ยังไงก็ให้พ่อติดต่อทางสหกรณ์สรรพสินค้าก่อน ค่อยว่ากันอีกทีดีกว่า”
พวงกุญแจของเล่อเล่อออกแบบได้ประณีต แต่มันไม่เหมือนเสื้อผ้าที่ต้องออกแบบและตัดเย็บแต่ละตัว คนอื่นเลียนแบบไม่ได้ ในทางกลับกันงานฝีมือละเอียดแบบนี้ใครเอากลับไปศึกษาแป๊บเดียวก็ลอกเลียนแบบได้ บางทีอีกไม่นานข้างนอกคงจะมีคนตั้งแผงขายพวงกุญแจกันไม่น้อย
นานไปธุรกิจของพวกเขาคงจะแย่ลงเรื่อย ๆ
หลายวันนี้หลินหยุนไม่ได้ออกไปไหน ซูจินเล่อก็ไม่ออกนอกบ้าน แถมที่บ้านยังเปิดไฟดึกดื่น ล่าสุดยังมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมาถามไถ่บ้านสกุลซู ไม่รู้ว่าใครปากดีไปนินทาลือกันข้างนอก
ว่าหลินหยุนถูกไล่ออกจากงาน บ้านสกุลซูตอนนี้จนถึงขั้นไม่มีข้าวกิน ซูจินเล่อเอาแต่ใจตัวเองปฏิเสธงานแต่งกับกู้จิ่งซิว ตอนนี้เสียใจอยากไปขอให้อีกฝ่ายให้อภัย ผลคือคุณครูกู้ไม่กินน้ำพริกแก้เผ็ด หลินหยุนร้อนใจอยากยกลูกสาวให้แต่ง ก็เลยนัดคนเป็นกะตั๊กมาดูตัวที่บ้าน
ได้ยินว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอายุสามสิบกว่า เป็นพ่อม่ายเมียตายด้วยนะ!
ข่าวลือนี่ยิ่งแพร่ก็ยิ่งออกทะเล แถมยังมีคนเชื่อไม่น้อย!
ซูเวยหัวเพิ่งเลิกงานจากโรงงานอาหารกระป๋องกลับมา กำลังจะไปสหกรณ์สรรพสินค้าคุยกับเพื่อนร่วมบ้านเกิด ดูว่ามีช่องทางอะไรบ้าง ก็ได้ยินเมียของตาเฒ่าหลีฝั่งตรงข้ามนั่งกัดเมล็ดแตงโมพล่าม “ตาซู คนอย่างคุณครูกู้ยังไม่ถูกใจ ตอนนี้เสียใจแล้วล่ะสิ”