เดิมทีซูจินเล่อไม่ได้คิดจะเอาเงิน แต่เจียงหงจวินจะยอมได้อย่างไร "เธอไม่เอาเงิน งั้นฉันจะเป็นคนแบบไหนกัน การฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นความผิดร้ายแรงนะ!"
เธอจำต้องยอม แต่ก็ยังรู้สึกเกรงใจ "งั้น งั้นไว้ฉันมีเวลาจะเลี้ยงข้าวนายแล้วกัน"
เรื่องการตอบแทนน้ำใจแบบนี้ เธอไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่รู้ว่าการขอบคุณใครก็คือการเลี้ยงข้าว ไม่ได้คิดอะไรมาก
ทว่าใบหน้าของเจียงหงจวินกลับยิ่งแดงขึ้น "งั้น งั้นก็ตามนั้น"
ทั้งสองคนพูดจาติดอ่าง คนหนึ่งเป็นโดยธรรมชาติ อีกคนเป็นเพราะเขินอาย ทำให้ป้าผางเห็นแล้วอดร้องทักไม่ได้ พอเจียงหงจวินเดินจากไป นางก็แซวขึ้นทันที "หนูเอ๊ย หนุ่มคนนี้ไม่เลวนี่ คิ้วเข้มตาโตมีชีวิตชีวา แล้วยังไม่เอาเปรียบสาวอีก!"
ดวงหน้านวลเนียนของซูจินเล่อแดงราวกับก้นลิง "ย่า ป้า อย่าพูดเลยนะ"
ตอนนี้เธอไม่คิดจะแต่งงานเลยสักนิด อยากหาเงินอย่างเดียว
จริงสิ เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อชาติที่แล้วตอนดูทีวีเคยเห็นประโยคหนึ่ง ประมาณว่าใจไร้ชายเงินตราปาฏิหาริย์...
ขายเสื้อเสร็จแล้ว ซูจินเล่อก็ยังคงไปซื้อผ้ามาตามเคย จากนั้นจึงเดินกลับบ้าน
ถึงบ้าน ยายอู๋กับพวกกลับไปแล้ว หลินหยุนนั่งนับเงินอยู่บนเก้าอี้ ซูอี้อันกำลังค่อย ๆ ยัดใยสังเคราะห์ นิ้วเรียวยาวจับตุ๊กตาแกะน้อยสีชมพูนุ่มนิ่ม ท่าทางนั้นดูแล้วสบายตาสบายใจยิ่งนัก
ซูจินเล่อยิ้ม ลักยิ้มน้อย ๆ ก็ผุดขึ้นมา "พี่ใหญ่ ต่อไปพี่ต้องแต่งภรรยาสวย ๆ นะ"
พี่ชายของเธอคือผู้ชายที่หล่อที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น