"ก็หยางมู่ฉิงนั่นมันหินมีหนาม จะไปเหมาะเป็นแม่ศรีเรือนได้ยังไง กู้จิ่งซิวตามต้อย ๆ อยู่ทุกวัน พอให้แต่งจริง ๆ กลับไม่ยอมแต่ง!" พี่เฉียนทำงานพลางซุบซิบไปด้วย "แล้วก็หลี่เหลียนซินนั่นอีก วัน ๆ เอาแต่ว่าคนนี้ไม่คู่ควรกับลูกชาย คนนั้นไม่คู่ควรกับลูกชาย ตอนนี้ก็ไปเอาคุณหนูใหญ่มาปรนนิบัติดูสิ!"
ป้าอู๋ก็เม้มปากยิ้ม "พวกเขาก็เหมาะกันดีนะ"
คนกลุ่มหนึ่งพากันหัวเราะขึ้นพร้อมกัน พี่เฉียนเหลือบมองซูจินเล่อ ใบหน้านวลเนียนในเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ ยิ่งมองยิ่งน่ามอง ตอนแรกยังดีนะที่ไม่ได้แต่งกับผู้ชายอย่างกู้จิ่งซิว
กำลังพูดกันอยู่ เสียงของหลินหยุนก็ดังมาจากข้างนอก น้ำเสียงแฝงความรังเกียจ "แกมาที่นี่ทำไม"
น้ำเสียงของกู้จิ่งซิวฟังดูห่อเหี่ยวไปหลายส่วน และไม่มีความหยิ่งยโสเหมือนก่อนหน้า ถึงกับเอ่ยเรียกป้าหยุน "ผมมาตามหาจินเล่อตัดเสื้อนะครับ"
"ไป ๆ บ้านเราไม่รับทำการค้ากับพวกแก!" หลินหยุนไม่ทันคิดก็ไล่คนไปทันที อยากจะเอาน้ำมาล้างพื้นที่กู้จิ่งซิวยืนอยู่เสียด้วยซ้ำ
กู้จิ่งซิวอ้อนวอน "ป้าหยุน ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นนะครับ มาจ้างตัดเสื้อจริง ๆ..."
หลินหยุนคว้าไม้กวาดตรงมุมขึ้นมา ยังไม่ทันได้ยกขึ้น ซูจินเล่อก็ออกมาจากบ้านแล้ว เธอยืนอยู่ตรงประตู เอ่ยปากอย่างใจเย็น "แม่ ให้เขาเข้ามาเถอะ"
"เล่อเล่อ!" หลินหยุนไม่เห็นด้วย "ตอนนี้เราไม่ได้ขัดสนอะไร จะไปยุ่งกับเขาทำไม คนแบบนี้มันขี้หมาเน่า!"
กู้จิ่งซิวหน้าแดง ๆ ขาว ๆ เขาถูกใครชี้นิ้วด่าแบบนี้นานแล้ว แต่ตอนนี้เขาใจจดใจจ่ออยากจะพูดคุยกับซูจินเล่อ ในบ้านนั้นเขารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก