ซูจินเล่อวิ่งกลับบ้านมาในรวดเดียว พอดีเจอกับซูเวยหัวที่กำลังจะออกไปตามหาตนเอง
เขาเห็นลูกสาวกลับมาก็ถอนหายใจยาว “กลับมาทำไมมืดค่ำขนาดนี้ แม่เธอเพิ่งบ่นถึงอยู่เลย”
ซูจินเล่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้สงบลง “ขายกระโปรงใช้เวลานานน่ะ”
ถึงแม้วันนี้จะขายกระโปรงออกไปแค่ตัวเดียว แต่อุปกรณ์เสริมชิ้นเล็กแทบทุกชิ้นขายหมดเกลี้ยง แถมยังมีคนสั่งจองกระโปรงไว้อีกหนึ่งชุด สำหรับเธอแล้วนี่ถือว่าได้กำไรก้อนโตแล้ว ตอนนี้ในถุงผ้ามีเงินยิบย่อยที่ยังไม่ได้นับอีกเพียบ!
ที่บ้านทำกับข้าวไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นข้าวต้มง่าย ๆ กับแตงกวาผัดเย็น
หลินหยุนเอ่ยถาม “วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
พูดจบเธอถึงเห็นชุดใหม่ที่ลูกสาวใส่ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาทันที “อุ๊ยตาย เล่อเล่อบ้านเราใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากเลยนะ นี่เธอทำเองเหรอ? ด้านหลังยังมีโบว์อีกแน่ะ!”
ไม่ได้ถามเลยสักนิด ว่าทำไมชุดที่ตั้งใจจะเอาไปขาย ถึงได้มาอยู่บนตัวเธอเอง
ซูเวยหัวก็พิจารณาอย่างละเอียด แล้วยิ้มอย่างอบอุ่น “พ่อจำได้ว่าเล่อเล่อไม่ได้ใส่เสื้อใหม่มานานแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เอาแต่เสื้อผ้าเก่าของพี่ชายกับแม่มาตัดแปลง อายุเท่านี้ควรใส่กระโปรงสวย ๆ ให้มากหน่อย เงินค่าตอบแทนพิเศษของพ่อออกมาแล้ว คราวหลังไม่ต้องลำบากขายกระโปรงอีกแล้ว”
พวกเขาต่างก็คิดว่าเธอใส่ชุดนี้เพราะขายกระโปรงไม่ออก จึงใส่เอง แทนที่จะตำหนิกลับโทษตัวเองเสียอีก
ซูอี้อันนั่งเงียบ เขามองขาที่บาดเจ็บของตัวเอง ในใจถอนหายใจยาว อารมณ์ที่รู้สึกหมดหนทางค่อย ๆ เอ่อท้นขึ้นมา เขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนที่แสดงออก แต่เขารู้ดีว่าถ้าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ครอบครัวก็จะยิ่งทุกข์ใจ