ซ่งฉือซวี้ส่ายหัว "พ่อแม่ของนายอยู่ในบริเวณที่มีคนเฝ้าตลอด ส่วนนายอยู่บ้านไม่ไปไหน ฉันจัดคนไว้หมดแล้ว วางใจได้"
ซูอี้อันถามเขา "แล้วจินเล่อล่ะ? เธอต้องออกไปขายของที่ถนนทุกวัน ฉันหาข้ออ้างห้ามเธอไม่ได้"
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าตัวเล็กกำลังสนุกกับการขายเสื้อผ้า ตอนนี้คงยังไม่นอน กำลังวาดดีไซน์อยู่แน่ๆ! แล้ววันนี้เขายังได้ยินเธอบอกว่ามีคนสั่งจองเสื้อผ้าไว้ด้วย เขาจะใช้ข้ออ้างอะไรห้ามไม่ให้เธอออกไปข้างนอกตั้งหลายวัน?
ซ่งฉือซวี้ส่ายหัวอย่างอดไม่ได้ "น้องสาวนายทั้งขี้ฟ้องทั้งเรื่องมาก"
ซูอี้อันเริ่มไม่พอใจ "นายไม่เข้าใจจินเล่อ"
ซ่งฉือซวี้ใช้นิ้วเคาะโต๊ะ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "พวกมันจะเล่นงานก็ต้องเล็งไปที่นายกับน้องสาวนาย ที่บ้านจัดคนไว้แล้ว ส่วนน้องสาวนาย ฉันจะคอยอารักขาเธอในที่ลับ"
ซูอี้อันยิ้มออก "ขอบใจ ฉือซวี้"
ความสามารถของซ่งฉือซวี้ เขารู้ดีกว่าใคร ให้เขาคุ้มกันจินเล่อในที่ลับ ย่อมปลอดภัยไร้ที่ติ พอพวกศัตรูติดกับจนหมด วิกฤตก็สิ้นสุด
ก่อนออกไป จู่ๆ ซ่งฉือซวี้ก็ถามอีกประโยค "น้องนายช่วงนี้แบกน้ำหนักวิ่งอยู่หรือเปล่า?"
"หา?" ซูอี้อันงุนงงอยู่แวบหนึ่ง "จินเล่อ แบกน้ำหนักวิ่ง?"
ซ่งฉือซวี้ส่งเสียงรับ "ฮื่อ" "เธอร่างกายอ่อนแอ ฉันแนะนำให้นายฝึกเธอเยอะๆ"
สีหน้าซูอี้อันประหลาด ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยปากอย่างยากลำบาก "ฉือซวี้ นายก็ควรหาแฟนได้แล้ว"
เพื่อนรักของเขาซื่อตรงนั่นไม่ผิดหรอก แต่ที่สำคัญคือซื่อตรงเกินไปหน่อย...
ออกจากห้องซูอี้อัน ซ่งฉือซวี้เดินผ่านเรือนข้างด้านตะวันตก ด้านในมีไฟสว่างอยู่ดวงหนึ่ง ม่านที่หน้าต่างกันแสงได้ไม่ดีนัก มองเห็นเงาร่างเรียวบางลางๆ ได้ เขารู้ว่าเงานี้คือซูจินเล่อ
ดูท่าเธอจะอารมณ์ดี ยังฮัมเพลงเบา ๆ ด้วย ตอนฮัมเพลงกลับไม่ติดอ่าง ก้มตัวทำอะไรอยู่อย่างนั้นไม่รู้ ผมยาวสยายลงมาตามหัวไหล่
ทันใดนั้น เงาร่างเรียวบางก็ยืดตัวตรง แล้วยืดเส้นยืดสาย หลังจากนั้นก็ยกแขนไขว้กันขึ้น ดึงเสื้อช่วงบนขึ้น เอวคอดกิ่วกับทรวดทรงโค้งงามนุ่มนวลแบบสตรีพลิ้วไหวไปตามจังหวะที่ม่านโบก