วันรุ่งขึ้น หลังกินอาหารกลางวันเสร็จ เฉียวเฟิ่งเสียก็พาลูกพี่ลูกน้องของเธอมาตัดชุด
เธอใส่ชุดทำงาน มาเหงื่อโซมทั้งตัว “รอไม่ไหวแล้ว ฉวยช่วงพักกลางวันมาหาเธอ รีบเอาดีไซน์ที่วาดไว้มาให้ฉันดูหน่อย”
ชุดกระโปรงสวย ๆ นี่ดึงดูดใจสาว ๆ เสียจริง!
ซูจินเล่อพาพวกเธอเข้าห้อง หยิบแบบร่างออกมา “เสื้อสูทแบบนี้ชอบไหม? ถึงจะเป็นแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงดำเรียบ ๆ แต่ดีไซน์มันเปลี่ยนไป หุ่นเธอน่าจะใส่แล้ว...”
เธอลองนึกภาพดู หน้าแดงเล็กน้อย ใช้คำว่า “เซ็กซี่”
เฉียวเฟิ่งเสียหน้าแดงตาม เธอลดเสียงต่ำ “จริงเหรอ?”
ซูจินเล่อเม้มปากยิ้ม “จริงสิ แต่ข้อแม้คือเธอต้องชอบสไตล์นี้ก่อนนะ”
เธอเคยสังเกตเฉียวเฟิ่งเสีย เป็นสาวร่าเริง กล้าได้กล้าเสีย แถมรักสวยรักงามมาก แม้จะอวบไปหน่อย แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งของหุ่นนั้นดูดีทีเดียว ถ้าจะใช้คำให้ถูกต้องก็น่าจะเรียกว่า มีเนื้อมีนวล
ถ้าใส่เสื้อผ้าหลวม ๆ โคร่ง ๆ เพื่อปกปิดเนื้อหนัง กลับจะยิ่งดูตัน ๆ สู้เน้นเส้นสาย เปลี่ยนสไตล์ไปเลยจะดีกว่า
แน่นอนว่าสาว ๆ หลายคนมักรู้สึกไม่มั่นใจในหุ่นตัวเอง โดยเฉพาะยุคนี้ที่ผู้คนยังค่อนข้างหัวโบราณ ซูจินเล่อกลัวเธอรับไม่ได้ ก็เลยอธิบายไปก่อนและถามความสมัครใจให้ชัดเจน
เฉียวเฟิ่งเสียเอามือปิดหน้า หัวเราะคิกคัก “ฉันเอาอันนี้แหละ!”
ใส่ตัวนี้แล้ว พี่สวีคงจะมองเธอหลายทีเลยล่ะ?